‫[داستانی الهام‌گرفته ‫از اشعار جلال‌الدین محمد بلخی]
‫«شعر لمیاء»
‫لمیاء؟
‫لمیاء!
‫هنوز آقای همدانی رو ندیدی؟
‫رسید.
‫تکالیفت رو انجام دادی؟
‫آره.
‫ای بابا، یقه‌ات خوب نمونده.
‫اشکالی نداره.
‫مامان، اشکالی نداره.
‫تا نرفته، از پیام دادن خبری نیست.
‫خودم می‌دونم، می‌دونم.
‫هزار بار بهم گفتی.
‫سلام علیکم خواهر.
‫علیکم سلام استاد.
‫سلام آقای همدانی.
‫سلام لمیاء.
‫چای میل دارین؟
‫یه دقیقه بیشتر نمی‌مونم.
‫امروز باید به کلی از دوستان لمیاء سر بزنم.
‫خیلی از کارتون سپاس‌گزاریم.
‫اگه خدا بخواد، مدارس حلب ‫دوباره به زودی باز می‌شن...
‫و مطمئنم می‌تونم رو لمیاء واسه کمک...
‫به دانش‌آموزانی ‫که از درس عقب موندن، حساب کنم.
‫احتمالش زیاده که بعدا معلم خیلی خوبی بشه.
‫کتابه رو تا ته خوندم.
‫هوم.
‫کتاب دیگه‌ای برات آوردم.
‫تکالیفت رو واسه آقای همدانی بیار.
‫[می‌تونی بیای اینجا؟]
‫- [معلمم اومده.] ‫- [بعدا بهت زنگ می‌زنم.]
فیلم ها را با دوبله و زیرنویس فارسی دانلود کنید .::www.king-movie.Net::.
‫هوم، خیلی خوبه.
‫کارت مثل همیشه حرف نداشت.
‫- آها. خودشه. ‫- [مثنوی معنوی مولوی]
‫اولین کلمه‌ای که نازل شد رو به خاطر داریم؟
‫اوهوم.
‫هوم؟
‫«بخوان.»
‫درسته! ‫«بخوان.»
‫کل دینمون بر پایه کتابی بنا شده.
‫بر پایه کتاب مقدسی بنا شده. ‫کتاب خیلی مهمه.
‫واسه همین کتاب‌های ‫کتابخونه شخصیم،
‫از جمله همین کتاب رو...
‫فقط به بهترین دانش‌آموزانم می‌سپارم.
‫مولوی رو می‌شناسی؟
‫اِم...
‫خیلی وقت پیش زندگی می‌کرد، ‫ولی هنوز هم چندین میلیون نفر...
‫در سراسر دنیا ‫تحت‌تأثیر اشعارش قرار گرفته...
‫و ازشون می‌گیرن.
‫یادم اومد. ‫جلال‌الدین محمد بلخی رو می‌گین.
‫ازش برامون گفته بودین.
‫گفته بودین بیست و پنج هزار بیت شعر نوشته.
‫درسته!
‫فقط بخشی از اشعارش ‫تو این کتابه،
‫ولی کتاب خاصیه، خیلی خاصه.
‫رومی در کودکی...
‫ساکن شهر زیبایی به نام سمرقند بود.
‫حکیمان و شاعران اونجا ‫کلی کتاب می‌نوشتن.
‫یکی از بزرگ‌ترین حکیم‌های دینی ‫اون دوره، پدر خودش بود.
‫ولی بعدش، اتفاق وحشتناکی رخ داد.
‫ملت فاتحی به نام مغول‌ها بهشون حمله کردن.
‫شهر قشنگش رو نابود کردن.
‫خودش پناهنده شد.
‫بیا، این یکی رو بخون.
‫«بشنو این نی چون شکایت می‌کند،»
‫«از جدایی‌ها حکایت می‌کند.»
‫«کز نیستان تا مرا ببریده‌اند،»
‫«در نفیرم مرد و زن نالیده‌اند.»
‫«سینه خواهم شرحه‌شرحه از فراق،»
‫«تا بگویم شرح درد اشتیاق.»
‫«با لب دمساز خود گر جفتمی،»
‫«همچو نی من گفتنی‌ها گفتمی.»
‫جلسه بعدی راجع به اشعارش صحبت می‌کنیم.
‫شاید بد نباشه ‫برای چند تن از دوستانت بخونیشون.
‫- خداحافظ. ‫- خیلی ممنون.
‫[نمیای؟؟؟]
‫مامان؟
‫- [نمیای؟؟؟] ‫- [بعدا میام]
‫عجب.
‫بابا این آهنگ رو از همه بیشتر دوست داشت.
‫هوم.
‫وای.
‫هوم.
‫واسه چی داری فلوتت رو خاک می‌کنی؟
‫صداش خیلی قشنگ بود.
‫خاکش نمی‌کنم. ‫دارم سعی می‌کنم بکارمش.
‫بکاریش؟
‫این که رشد نمی‌کنه.
‫خودم می‌دونم.
‫لمیاء هستم.
‫آها، جلال‌الدین هستم.
‫ولی می‌تونی جلال صدام کنی. ‫همه جلال صدام می‌کنن.
‫جلال‌الدین؟
‫مولوی هستی؟
‫داری می‌ری شهر؟
‫شهر؟
‫آره، شهر دیگه.
‫اِم...
‫هنوز ندیدیش؟
‫بیا، خودم نشونت می‌دم.
‫مامان؟
‫- مامان؟ ‫- خیلی دوره.
‫مامان، از جلوی پنجره بیا کنار.
‫مامان!
‫[مثنوی معنوی مولوی]
‫[سوریه - آوریل ۲۰۱۶]
‫[سوریه - آوریل ۱۲۲۱]
‫[فرار پناهندگان از حمله مغول‌ها]
‫هوم.
‫اوهوم.
‫شهر اینجاست.
‫جلال.
‫پدر؟
‫روز پرکاری در پیش داریم.
‫خوب خوابیدی؟
‫باز هم کابوس دیدی؟
‫باز هم خواب مغول‌ها رو دیدی؟
‫واسه چی داریم فرار می‌کنیم پدر؟ ‫واسه چی؟
‫باید باهاشون بجنگیم.
‫باهاشون بجنگیم؟
‫تو هنوز بچه‌ای.
‫پس درست چی می‌شه؟ ‫اشعارت چی می‌شه؟
‫اشعارم؟
‫عذر می‌خوام پدر، ‫ولی کیه که الان به فکر شعر باشه؟
‫جلال.
‫دلم خیلی کوچکه.
‫تحمل این همه غم بدون مبارزه از توانش خارجه.
‫چشمت از دلت هم کوچک‌تره،
‫ولی کل دنیا رو در بر می‌گیره.
‫می‌دونم به نظر میاد ‫بهتر نمی‌شه جلال،
‫ولی سعی کن فرای این لحظه رو تصور کنی.
‫واسه این شاعر شدی ‫که یکی یه جایی...
‫به شنیدن اشعارت نیاز داره.
‫اگه امروز نداشته باشه، ‫فردا داره.
‫اگه اینجا نداشته باشه، ‫شاید جایی که از تصورت هم خارجه داشته باشه.
‫تو این دنیا به این شکل زندگی می‌کنیم،
‫تو دنیایی بی‌پایان هم ‫به شکل دیگه‌ای زندگی می‌کنیم.
‫می‌شه با دوستانم برم بیرون؟
‫- امروز نمی‌شه. ‫- خواهش می‌کنم.
‫چیزی نمی‌شه.
‫امروز نمی‌شه لمیاء.
‫حس بدی دارم.
‫تو که همیشه حس بدی داری.
‫کاش همین‌قدر سعی کرده بودی ‫بابا رو خونه نگه داری.
‫برو تو اتاقت!
‫- ولی... ‫- برو!
‫من سعی کرده بودم جلوش رو بگیرم.
‫بهش التماس کردم نره.
‫خودت که یادته.
‫گفت تظاهرات عادیه...
‫و من بیش از حد نگران می‌شم.
‫الان دیگه چیزی جز حلقه ازدواجش ‫برام باقی نمونده.
‫عذر می‌خوام لمیاء.
‫این‌جوری بزرگ شدن اصلا قشنگ نیست.
‫لمیاء!
‫لمیاء؟
‫لمیاء!
‫خیلی‌خب.
‫- برو. ‫- واقعا؟
‫ماچ! ماچ! ماچ!
‫[مثنوی معنوی مولوی]
‫ها؟
‫مگه نگفته بودم حواستون رو جمع کنین ‫و مواظب باشین؟
‫ببینین! همه‌چی...
‫خواهش می‌کنم! ‫خواهش می‌کنم یکی کمکمون کنه!
‫عجب.
‫همگی توجه کنین!
‫جمع بشین!
‫ما رو مجبور کردن ‫از اصل خودمون دور بشیم...
‫و هرچی برامون عزیز بود، ‫از جمله خونه‌مون،
‫خانواده‌مون و کارمون رو ول کنیم.
‫فقدان گاهی آدم رو نابود می‌کنه،
‫ولی ممکنه فرصت...
‫یافتن منشأ اصلی وجودمون باشه.
‫فقدان آغاز کل ماجراجویی‌های عرفانیه.
‫یا می‌تونیم همین جاده رو ادامه بدیم، ‫همیشه نگاهمون به پشت‌سرمون باشه...
‫و دلمون واسه از دست رفته‌ها تنگ بشه یا...
‫می‌تونیم به مسیر بهتری بنگریم.
‫ببینین.
‫زایران دارن می‌رن مکه.
‫بیاین به برادران و خواهرانمون ملحق بشیم.
‫شاید فرصت مورد نیازمون اونجا فراهم بشه.
‫بیاین قصد زیارت مکه کنیم.
‫آماده بشین ‫و وسایلتون رو جمع کنین.
‫دلتون روشن باشه!
‫ها؟
‫هوم.
‫نوبت خرید منه.
‫کتاب معلم!
‫سلام مامان.
‫بسام، چی دستته؟
‫آها، این رو می‌گی؟
‫اِم، پیداش کردم؟
‫- پیداش کردی؟ ‫- جدی می‌گم.
‫هوم.
‫قبوله.
‫چـ...
‫جلال!
‫لمیاء! لمیاء!
‫لمیاء؟
‫لمیاء! ‫وای، خدا رو شکر!
‫مامان؟
‫ممنون.
‫کتابه رو گم کردم.
‫عکس روزیه که از بیمارستان به خونه آوردیمت.
‫دست خودت بمونه.
‫چطوری می‌خوایم از دریا رد بشیم؟
‫باید به یکی پول بدیم.
‫پولمون کافیه؟
‫آره...
‫آره.
‫بیا.
‫بیا واسه آخرین بار ‫تو خونه خودمون نماز بخونیم.
‫- پیداش کردم! ‫- لمیاء.
‫[مثنوی معنوی مولوی]
‫کتاب آقای همدانیه.
‫بجنب، باید زودتر بریم.
‫باید کتاب آقای همدانی رو پس بدم.
‫سلام آقای همدانی!
‫سلام لمیاء.
‫دارین می‌رین؟
‫بهتره شما هم بیاین.
‫هنوز کلی بچه تو حلب هست لمیاء.
‫معلم لازم دارن.
‫- کتابتون رو آوردم. ‫- هوم.
‫- دست خودت بمونه. ‫- واقعا؟
‫بهت که گفته بودم ‫کتاب خیلی خاصیه.
‫خیلی هم قدیمیه.
‫کسی که بهم داده بودش، ‫گفته بود به خیلی‌ها...
‫در حین سفراتشون کمک کرده،
‫تو هم که سفر درازی در پیش داری.
‫ممنون.
‫یادت نره، اولین کلمه‌ای که نازل شد چی بود؟
‫«بخوان.»
‫درسته لمیاء.
‫بخوان.
‫خداحافظ لمیاء.
‫خداحافظ آقای همدانی.
‫خدا یار و همراهت باشه.
‫یک، دو، سه،
‫چهار، پنج، شش...
‫... هجده، نوزده، بیست.
‫می‌تونم جلوش رو بگیرم.
‫جلال، نه.
‫خطا نمی‌ره.
‫بذار جوری که بفهمن ‫حالشون رو بگیرم.
‫نفرت هیچ‌وقت بر نفرت پیروز نمی‌شه پسرم.
‫این‌جوری فقط رشد می‌کنه.
‫واسه همین پیامبرمون می‌گه ‫در جواب خباثت،
‫پاسخ بهتری، مثل اشعار خودت، بدیم.
‫اشعارت کجان، ها؟
‫کاغذ و قلم‌هات کجان؟
‫یه‌جایی جا موندن.
‫هوم؟
‫جلال؟
‫بیا بریم. ‫از اینجا خوشم نمیاد.
‫هوم؟
‫اندازه است.
‫بیا بریم یه جای دیگه.
‫هنوز همون‌جان ‫و هرچی می‌خوان برمی‌دارن.
‫یکی باید مقابله کنه.
‫جلال، بیا برگردیم همون‌جایی ‫که داشتی فلوتت رو می‌کاشتی.
‫من کمکت می‌کنم.
‫جلال.
‫نه.
‫بیا برگردیم همون‌جایی ‫که داشتی فلوتت رو می‌کاشتی.
‫من کمکت می‌کنم.
‫[دریای مدیترانه]
‫حواست به وسایلمون باشه.
‫[مثنوی معنوی مولوی]
‫[آنتن نمی‌دهد]
‫[پلی‌لیست بابا]
‫چند نفرین؟ ‫نشون بده ببینم.
‫بفرمایین، کل پولم همینه.
‫این که واسه یکیتون هم کافی نیست.
‫النگوهام رو بردارین.
‫این کافیه؟
‫دخترم دوازده سال بیشتر نداره.
‫به من ربطی نداره.
‫خواهش می‌کنم، دار و ندارم همینه.
‫«خواهش می‌کنم، دار و ندارم همینه!»
‫هر روز همین حرف رو می‌شنوم.
‫آهای!
‫بفرمایین، دیگه ندارم.
‫باز هم داری‌ها.
‫نه!
‫ببین، می‌خوای سوار قایقمون بشین یا نه؟
‫خیلی‌خب.
‫موقع رسیدن قایق‌ها آماده باشین، ‫وگرنه جاتون پر می‌شه.
‫پولتون رو هم پس نمی‌دیم.
‫این‌قدر سنگ پرت نکن!
‫ها؟ با منی؟
‫آره، با توئم.
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب، خیلی‌خب.
‫صرفا می‌خواستم اطمینان حاصل کنم...
‫- عه، دستته. ‫- چی دستمه؟
‫کوله‌پشتیت رو می‌گـ...
‫آها، هه، هیچی.
‫خب، من بسام هستم.
‫خب، چی می‌خوای؟
‫می‌خوام چیزی بهت بدم.
‫هه. اِم، نه.
‫هوم. وای!
‫اِم...
‫آها، پیداش کردم!
‫مامانم می‌گه ‫حالا که داریم خونه‌مون رو...
‫در پناه خدا ترک می‌کنیم،
‫باید شیطنت‌هام رو جبران کنم.
‫شکلات نصفه بهم می‌دی؟
‫بهترین شکلات دنیاست.
‫مغزش کاراملیه.
‫نمی‌گیریش؟
‫خیلی‌خب، اگه نمی‌خوای، نخواه.
‫هوم! اوهوم!
‫برو مزاحم یکی دیگه شو!
‫ببخشید که خواستم ‫شکلات خوشمزه‌ای بهت بدم.
‫لمیاء، بیا!
‫بجنب.
‫سعی کن فرای این لحظه رو تصور کنی.
‫واسه این شاعر شدی ‫که یکی یه‌جایی...
‫به شنیدن اشعارت نیاز داره.
‫لمیاء!
‫.‌:‌: B‌am‌‌ab‌in.c‌o‌‌m :‌:‌.
‫[مثنوی معنوی مولوی]
‫مامان؟
‫مامان!
‫مامان؟
‫مامان!
‫به مکه رسیدیم.
‫مامان، مامان، خواهش می‌کنم.
‫خواهش می‌کنم سوارش باش مامان.
‫خواهش می‌کنم. ‫خواهش می‌کنم سوارش باش.
‫[مثنوی معنوی مولوی]
‫عه!
‫هوم.
‫«بشنو این نی چون شکایت می‌کند،»
‫«از جدایی‌ها حکایت می‌کند.»
‫«کز نیستان تا مرا ببریده‌اند،»
‫«در نفیرم مرد و زن نالیده‌اند.»
‫«سینه خواهم شرحه‌شرحه از فراق،»
‫«تا بگویم شرح درد اشتیاق.»
‫آها؟
‫«با لب دمساز خود گر جفتمی،»
‫«همچو نی من گفتنی‌ها گفتمی.»
‫خواهش می‌کنم سوارش باش. ‫خواهش می‌کنم سوارش باش.
‫- کشتی رو برگردونین! ‫- از اینجا برین!
‫- نمی‌خوایم امثال شما بیان اینجا! ‫- برگردین خونه‌تون!
‫نه، نه.
‫نه، نه، نه! ‫نه، نرین!
‫مامان، نمی‌بینی؟
‫من اینجام!
‫نه، نرین! ‫مامان!
‫من اینجام! مامان!
‫اول چیکار کنیم؟
‫خب، لباس مقدس می‌پوشیم.
‫همین‌جا بپوشیم؟
‫نه، اون‌طرف دروازه می‌پوشیم....
‫که وقتی مجددا وارد شدیم، ‫زایر باشیم.
‫هویت هرروزه‌مون رو کنار می‌ذاریم...
‫تا با منشأ حقیقی وجودمون ‫ارتباط برقرار کنیم.
‫ضمنا، نماد قول شرفه...
‫که به حیوانات، گیاهان ‫یا هیچ‌یک از دیگر زایران...
‫آسیبی نمی‌رسونیم.
‫عهد می‌بندیم صلح رو حفظ کنیم.
‫[یک هفته بعد]
‫[اردوگاه‌های غیرقانونی پناهجویان] ‫[مسئولین قول دادند به زودی اقدام کنند]
‫سلام.
‫لمیاء!
‫راستش، من دیدم مادرت ‫سوار اون یکی کشتی شده بود.
‫واقعا؟
‫اِم، قبل از رسیدن کشتی خودمون بود.
‫خیلی دور بود، ولی دیدمش.
‫مطمئنی؟ ‫روسری داشت؟
‫معلوم نبود.
‫خب، پیراهنش رو هم دیدی؟ ‫ارغوانی بود؟
‫اِم، آره، قطعا ارغوانی بود.
‫پیراهنش ارغوانی بود، ‫شک ندارم.
‫از خودت درنیاری‌ها.
‫خب، بالاخره تاریک بود دیگه.
‫هوم.
‫خیلی‌خب.
‫خب، راجع به چیه؟
‫داستانه؟
‫- هوم؟ ‫- کتابت رو می‌گم.
‫همیشه دستته.
‫چیزی جز این از خونه برام نمونده.
‫من رو که داری. ‫من هم اهل خونه خودتم.
‫- لابد هستی دیگه. ‫- خب، راجع به چیه؟
‫وای! از داستان‌های هیولایی خوشم میاد.
‫اینجا رو!
‫آخ، گوشیم.
‫از اینجا متنفرم.
‫من هم متنفرم.
‫خیال می‌کردم حداقل اینجا ‫کرم شب‌تاب داشته باشن.
‫کرم شب‌تاب؟
‫ولش کن.
‫اگه بخوای، می‌تونی قرضش بگیری.
‫نه.
‫نه، جدی می‌گم. ‫اشکالی نداره.
‫اِم، برعکس گرفتیش.
‫خودم می‌دونم!
‫من که گفتم نمی‌خوامش.
‫سواد داری دیگه، مگه نه؟
‫- سواد نداری؟ ‫- تقصیر خودم نیست.
‫مامانم می‌گه مغزم...
‫مشکلی داره.
‫بسام، اشکالی نداره.
‫اگه بخوای، خودم می‌تونم ‫برات بخونمش.
‫بیا، اولیش رو برات می‌خونم،
‫علت غم‌انگیز بودن صدای فلوت رو توضیح می‌ده.
‫عین خودمونه، از خونه‌اش جداش کردن.
‫ها؟
‫بیاین، همگی بیاین.
‫شاهد مار عظیم‌الجثه باشین...
‫که الان لای یخ گیر کرده.
‫شگفت‌زده می‌شین!
‫دوستانتون حسودی می‌کنن‌ها!
‫بجنبین، وگرنه دیر می‌شه!
‫دوستان عزیزم، فرصتتون رو از دست ندین!
‫دوستانتون حسودی می‌کنن‌ها!
‫بیست درهم بیشتر نمی‌شه.
‫ولی چون تماشاچیان خوبی هستین، ‫پونزده درهم هم قبوله.
‫نه، نه. ده درهم، ده درهم.
‫آهای جنگجوی جوان.
‫هرچی دنبالشی اون توئه.
‫بهت قول می‌دم ناامید نمی‌شی.
‫پیس.
‫بیا، می‌خوام چیزی نشونت بدم.
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫دنبالم بیا دیگه.
‫بسام!
‫خیلی‌خب، نمی‌دونم داری کجا می‌ری، ‫ولی باید تنها بری.
‫من همین‌جا می‌مونم.
‫بسام!
‫ای بابا!
‫بسام! بسام!
‫- پخ! ‫- وای!
‫عه! بامزه نبود.
‫بیا دیگه، باید برگردیم.
‫ولی دیگه داریم می‌رسیم.
‫به کجا می‌رسیم.
‫می‌خوام غافلگیرت کنم.
‫بیا اینجا.
‫بیا دیگه، بیا بریم.
‫اینجا ترسناکه.
‫برو جلوتر.
‫برو جلوتر جنگجوی عزیزم.
‫«دوره‌گردی به دنبال جاذبه‌ای...»
‫«که مردم رو شگفت‌زده کرده ‫و چند سکه‌ای نصیب خودش کنه،»
‫«به کوهستان رفت.»
‫«در ارتفاعات برفی، ‫مار عظیم‌الجثه‌ای رو...»
‫«تو تکه یخ بزرگی پیدا کرد.»
‫«اون موجود وحشتناک رو...»
‫«جدا کرده و به شهر آورد.»
‫«با امید به میل مردم به تماشا کردنش،»
‫«فریاد کشید:»
‫«بیاین، همگی بیاین.»
‫«مار عظیم‌الجثه رو ببینین.»
‫«عده‌ای دورش جمع شدن.»
‫«ولی هیولائه نمرده بود.»
‫«گرمای ناشی از حضور تماشاچیان...»
‫«باعث شد دوباره زنده بشه.»
‫«ماره دور خودش چرخید.»
‫«تماشاچیان ردیف جلو جیغ کشیدن.»
‫«سعی کردن از دستش فرار کنن،»
‫«ولی کاری از پیش نمی‌بردن.»
‫«ماره همه‌شون رو بلعید.»
‫«هیچ‌کس فرار نکرد.»
‫امـ... آها.
‫نمی‌دونم مامان کجاست،
‫ولی بهش بگو خیلی دوستش دارم...
‫و آرزو می‌کنم دوباره ببینمش.
‫سلام.
‫می‌خوای کنارت بشینم؟
‫آره.
‫می‌شه برام بخونی؟
‫خیلی‌خب.
‫[مثنوی معنوی مولوی]
‫برات چیزی آوردم.
‫- شکلاته؟ ‫- نچ.
‫این چطوره؟
‫این رو از کجا آوردی؟
‫اِم، پیداش کردم.
‫پیداش کردی؟
‫بیرون پیداش کردم.
‫رفتی تو شهر؟ ‫بسام، خطرناکه.
‫اگه می‌گرفتنت چی؟
‫پوف! ‫من خیلی زرنگم بابا.
‫بسام، دزدی کار خوبی نیست.
‫هوم.
‫نگرانتم دیگه.
‫وای، بده ببینم.
‫بیشتر از همه دلت واسه چیِ خونه تنگ می‌شه؟
‫واسه همه‌چیش.
‫- شیربرنج. ‫- ها؟
‫شیربرنج. ‫دل من واسه شیربرنج تنگ می‌شه.
‫- پنیر کشدار. ‫- چای نعنایی.
‫- شیش کباب! ‫- با سالاد تبوله!
‫قهوه عربی.
‫قهوه عربی؟
‫خنگول، مگه نمی‌دونی ‫با خوردنش سبیل درمیاری؟
‫ای بابا.
‫دلم واسه گوشیم هم تنگ شده!
‫آقای همدانی.
‫[مثنوی معنوی مولوی]
‫هوم.
‫بهت میاد.
‫چطور می‌تونی کمکش کنی؟
‫دشمنمونه.
‫عین خودمون زایره.
‫عین ما نیست.
‫خارجیه، مهاجمه.
‫حق نداره اینجا باشه.
‫همه‌شون یه پا هیولان پدر.
‫بدترین هیولاهای دنیا ساکن اینجان.
‫پیش از به دنیا اومدنمون، ‫مسیری تعیین می‌شه...
‫و ما رو به افرادی ‫که خیلی بهمون نیاز دارن، می‌رسونه.
‫مسیر عشق رو می‌گم،
‫تو هم نباید ازش منحرف بشی.
‫دردت رو حس کن...
‫و به ترمیم دل بقیه کمک کن.
‫جلال!
‫من رو می‌بینی؟
‫من اینجام!
‫جلال!
‫گفتم برین عقب!
‫بسام! بسام!
‫مامان!
‫هیس! پیدامون می‌کنن‌ها.
‫نه. نه!
‫- نه! نه! ‫- مامان!
‫پیش من بمون.
‫نه. گرفتنش.
‫الان هم بابا رو گرفتن.
‫بابا!
‫- بسام، نه! ‫- بابا!
‫نه!
‫[مثنوی معنوی مولوی]
‫ای دروغگو!
‫ازت متنفرم.
‫«هرکجا ویران بود آنجا امید گنج هست!»
‫ای دروغگو!
‫دروغ می‌گی! دروغ می‌گی!
‫همه حرف‌هات دروغه!»
‫«اگر دل از غم دنیا جدا توانی کرد، ‫نشاط و عیش به باغ بقا توانی کرد!»
‫عشقی تو این دنیا وجود نداره.
‫«تا در طلب گوهر کانی، کانی،»
‫«تا در هوس لقمه نانی، نانی،»
‫«این نکته رمز اگر بدانی، دانی...»
‫«هرچیز که در جستن آنی، آنی!»
‫«از پی این زخم جان نو رسید،»
‫«جان کهنه‌دست‌ها از خود بشو!»
‫«اگر دل از غم دنیا جدا توانی کرد،»
‫«نشاط و عیش به باغ بقا توانی کرد.»
‫«اگر به آب ریاضت...»
‫«برآوری غسلی،»
‫«همه کدورت دل را صفا توانی کرد.»
‫واقعا رشد کرد.
‫به کسی نیاز داشت ‫که نشانه‌هاش رو درک کنه.
‫ما رو زمین به این شکل...
‫و تو دنیایی بی‌پایان ‫به شکل دیگه‌ای زندگی می‌کنیم.
‫تو اون یکی دنیا با همدیگه‌ایم؟
‫همیشه با همدیگه‌ایم.
‫می‌فهمی چی می‌گه؟
‫یعنی دنیا مملو از نشانه‌هاییه...
‫که معمولا نمی‌بینیمشون.
‫هوم.
‫ولی چشممون کور نیست،
‫قلبمون کوره.
‫بیا، بیا کنار باقی زایران عبادت کنیم.
‫[مثنوی معنوی]
‫«به صد دستان به کار توست این باد،»
‫«تو را خود نیست خوی حق‌گزاری.»
‫«از او یابی به آخر هر مرادی،»
‫«همو مستی دهد هم هوشیاری.»
‫- یکی دیگه هم برامون بخون. ‫- لطفا یکی هم برامون بخون.
‫- یکی دیگه بخون! ‫- یکی دیگه هم بخون!
‫یکی دیگه هم بخونم؟ ‫هنوز خسته نشدین؟
‫نه!
‫خیلی‌خب.
‫وایستین، خواهش می‌کنم.
‫دختر من رو ندیدین؟
‫شرمنده‌ام.
کینگ مووی مرجع دانلود فیلم‌ و سریال دوبله پارسی کانال رَسمی وبسایت کینگ مووی telegram.me/kingmovie_co
‫«زن، زندگی، آزادی»
‫- بخون لمیاء، بخون! ‫- خیلی‌خب.
‫بخون لمیاء، بخون!
‫«باز گردد عاقبت این در بلی»
‫«رو نماید یار سیمین بر بلی»
‫«ساقی ما یاد این مستان كند»
‫«بار دیگر با می و ساغر...»
‫لمیاء؟
‫«بلی.»
‫«سکانس پس از تیتراژ رو از دست ندین.»
‫[«با شنیدن روایت داستان زندگی دیگران...»]
‫[«راضی و خرسند نباش.»]
‫[«افسانه خود را فاش ساز.»]
‫[مولوی]