ارائه شده توسط وبسایت .:: moviepovie.Com ::.
جهت اطلاع از جدیدترین آدرس سایت را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید @moviepovie_Com
‫فانی؟
‫فانی مورو؟
‫آلن اوبرتم.
‫تو نبودی که واسه ‫نشریه مدرسه مقاله می‌نوشتی؟
‫چرا، خودمم.
‫با هم به لیسه‌فرانسه نیویورک می‌رفتیم.
‫جا خوردم اینجا دیدمت... ‫الان چیکار می‌کنی؟
‫من که... داشتم سر کار می‌رفتم. ‫خودت چیکار می‌کنی؟
‫زیاد توی راهروی مدرسه می‌دیدمت.
‫- معلم ادبیات فرانسه‌مون یکی بود. ‫- خانم دوفرن؟
‫خیلی خانم دوفرن رو دوست داشتم.
‫«برگ‌های مره بر روی پوست آدمی.»
‫صداش داره توی سرم پخش می‌شه. وایستا...
‫«نه آنچه را رخ داده فراموش کرده‌ام، ‫نه داغ پشیمانی‌ای که بر دلم گذاشته.»
‫شعر ژاک پره‌ور بود.
‫لهجه پاریسیت خیلی خوبه.
‫- الان کجا می‌ری؟ ‫- سمت دفتر، ولی...
‫- خونه و محل کارت اینجاست؟ ‫- مسیر تو هم این‌طرفیه؟
‫خوبی نویسنده بودن اینه که آدم ‫ساعات کاریش رو خودش مشخص می‌کنه.
‫پدرم واسه کمپانی فرانسوی‌ای توی نیویورک کار می‌کرد، ‫برای همین منم مدتی پیشش بودم.
‫بابای من هم اون زمان توی سازمان ملل بود.
‫- پس نویسنده‌ای؟ ‫- هنوز باورم نمی‌شه اینجا دیدمت.
‫چقدر دنیا جای کوچیکیه.
‫ولی آره، نویسنده‌ام.
‫قرار بود تابستون کتابم رو تموم کنم، ‫ولی بیشتر از انتظارم طول کشید.
‫قبلا پاریس زندگی می‌کردم.
‫- اون زمان متأهل هم بودم. داستانش مفصله. ‫- مقاله‌هات خیلی خوندنی بودن.
‫واقعا لطف داری.
‫- خونه‌ات هم اینجاست؟ ‫- آره، شوهرم اینجا کار می‌کنه.
‫- کارت چیه؟ ‫- توی دفتر مزایده کار می‌کنم.
‫- پس دیگه اسمت فانی مورو نیست؟ ‫- نه، الان خانم فانی فورنیه صدام می‌کنن.
‫باورم نمی‌شه من رو شناختی.
‫باید هم بشناسم. ‫اون زمان حسابی خاطرخواهت بودم.
‫- ولی حالا از این بحث بگذریم. ‫- ببین، اینجا کار می‌کنم.
‫- جدی؟ خونه من هم همین اطرافه. ‫- مگه پاریس زندگی نمی‌کردی؟
‫نه، مدام در رفت و آمدم. ‫بیشتر اوقات هم لندن می‌مونم.
‫حالا این کتابت در مورد چیه؟ ‫صبر کن، ساعت ده دقیقه به سه شده.
‫خیلی خوشحال شدم دیدمت، ‫امیدوارم توی نوشتن رمان‌ت موفق باشی.
‫اگه دوست داشتی می‌تونیم شام بریم بیرون و...
‫- یاد دوران خوش گذشته کنیم. ‫- باشه، محل کارم رو که بلدی.
‫گفتی فامیلی جدیدت چی بود؟ فورنیه؟
‫خب، خداحافظ خانم فورنیه.
‫مترجم: «حامی مغیثی» ‫در تلگرام: Timelordsubs@
‫موناکویی‌ها می‌خوان کل ارثیه‌شون رو بفروشن.
‫از جواهرات و نقاشی‌هاشون گرفته ‫تا لباس‌های مخصوصی که دارن.
‫- همه رو نوشتی؟ ‫- آره.
‫فقط در حد یک دور مشروب می‌مونیم. ‫قرار نیست زیاد بمونیم.
.ادگار قبل از اینکه هوا تاریک بشه می‌برتمون خارج از شهر
‫ولی مگه قرار نبود آخر هفته اینجا بمونیم؟
‫آره، می‌دونم قربونت برم.
‫ولی برنارد و کلوئه قراره با پی‌یر هرسانت بیان.
‫- چقدر خوشگل شدی ‫- ممنون
.این لباس رو که می‌پوشی خیلی بهت میاد
‫- چشم همه رو از کاسه در میاره. ‫- به نظرت زیادی...
‫- بیش از حد سکسی نیست؟ ببین. ‫- بیش از حد سکسی نداریم،
‫فقط «فخرفروشانه» داریم.
‫- تازه هدیه ناقابلی هم برات گرفتم. ‫- از دست تو ژان.
‫- باورم نمی‌شه، خیلی خوشگله. ‫- خیلی دوستت دارم.
‫- خوشم میاد لوست کنم. ‫- خوب هم بلدی لوسم کنی.
‫نگران نباش، واسه خودم هم جایزه گرفتم. ‫بیا نشونت بدم.
‫- اینه؟ ‫- آره، نگاه کن.
‫خودشه.
‫مجموعه عتیقه‌ی مارکلینه. ‫عین ساعت هم کار می‌کنه.
‫- هیچ‌وقت بزرگ نمی‌شی. ‫- روحیات کودکیم رو حفظ کردم دیگه.
‫خب، انگشترت رو دستت کن که بریم.
‫- نکنه خوشت نیومد؟ ‫- نه، صرفا...
‫چنین جواهرات گرون‌قیمتی ‫واقعا به شخصیت من نمی‌خوره.
‫شاید اولش نخوره،
‫ولی بعد اینکه باهات آشنا شدم، ‫توی وجودت شاهدختی رو دیدم،
‫که تصمیم گرفتم ملکه زندگیم کنمش.
‫بگیر، حالا دستت کن.
‫خوب بلدی خرم کنی‌ها. ‫راحت به خواسته‌ات می‌رسی.
‫آخه خودت زیاد مقاومت نمی‌کنی.
‫آره، واقعا زود راضی می‌شم.
‫- حالا انگشتره رو دستت می‌کنی؟ ‫- به این لباسه نمیاد.
‫من که بهت گفتم، واقعا انگشتر قشنگیه...
‫- ولی راحت نیستم دستم کنم. ‫- همه‌اش بهونه، همه‌اش بهونه.
‫- ناسلامتی خانم کم کسی نیستی‌ها. ‫- حالا لازم بود آخر هفته مهمونی بریم؟
‫تو و دوست‌هات که می‌خواین برین ‫شکار کنین. حوصله من سر می‌ره.
‫می‌تونی استراحت کنی، ‫مطالعه کنی و غذای خوب بخوری.
‫- باید زن‌هاشون هم تحمل کنم. ‫- فهمیدم منظورت دلفینه.
‫آدم از خود راضی و مادی‌گراییه. ‫از خودم که در نمیارم.
‫انقدر غر نزن دیگه.
‫لطفا انگشتر رو دستت کن. ‫می‌خوام خوشگل‌ترین خانم جمع باشی.
،این انگشتر مناسب یکی از این خانم‌های شیکه من هنوزم روحیاتم مثل یک دختر سرکشه
‫مسئولیت روحیات جنابعالی با منه. ‫می‌خوام فک همه از خوشگلیت روی زمین بیفته.
‫چون زنی‌ام که شوهر پولدار تور کرده؟
‫باور کن هیچ‌کس چنین حرفی در موردت نمی‌زنه.
‫ژان فورنیه و همسر جوون و جذاب‌ش اومدن. ،دختره خیلی خوشگله -
.و خیلی هم باهوشه - .موافقم -
‫- به نظرم خیلی به هم میان. ‫- آره، موافقم.
‫- ژان واقعا خوش‌شانسه. ‫- و خیلی هم جذاب.
‫اگه بخوام نظر شخصیم رو بگم، ‫به نظرم خیلی جذابه.
‫تازه حسابی هم پولداره.
‫پس چندان گزینه بدی نیست، نه؟
‫- من شنیدم که می‌گن تاجر درخشانیه. ‫- اصلا کارش چیه؟
‫- کسی نمی‌دونه منبع درآمد طرف از کجاست. ‫- چی داری می‌گی؟
‫یعنی کاسه‌ای زیر نیم‌کاسه است؟
‫در هر صورت آدم خیّر و محترمیه.
‫درکش می‌کنم، مثل گتسبیه. ‫خیلی مرموز و پر از معماست.
‫قبلا... به کسی نگین از من شنیدین‌ها.
‫قبلا شریک کاری‌ای داشت که یه روز ناپدید شد.
‫غرق شده بود.
‫می‌گن خودکشی بوده. ‫یا ممکنه قتل هم بوده باشه.
‫- در موردش نشنیده بودم. ‫- جدی می‌گم.
‫هیچ‌کس قضیه رو کامل نمی‌دونه. ‫ولی من فکر می‌کنم...
‫ادامه ندین.
‫خب...
‫قبل اینکه من بیام پاریس ‫این ماجرا سروصدا کرده بود.
‫روزنامه‌ها نوشته بودن که غرق شده.
‫ژان هم از مرگش حسابی سود کرد. ‫فقط در همین حد می‌دونم.
‫- بقیه‌اش شایعاته... ‫- مجله‌های زرد...
‫- زندگی رو یکم خوشحا‌ل‌کننده‌تر می‌کنن. ‫- موافقم.
‫فایده‌ای نداره.
‫ای وای، عجب همسر دست و دل بازی داری.
‫- خیلی انگشتر قشنگیه. ‫- در واقع دارم بهش باج می‌دم.
‫براش جواهرات خوشگل و گرون می‌خرم ‫که حاضر بشه باهام به خارج از شهر که ازش متنفره بیاد.
‫فقط شنا کردن رو دوست دارم. ‫همش همین.
مادرش از این آدم‌های ماجراجوئه ‫ ‫عاشق کایک‌سواری، ماهی‌گیری و حتی شکاره.
‫ولی این شیطون‌بلا اینطوری نیست.
‫راستی، آخر همین هفته قراره ‫به خارج از شهر بریم و آهو شکار کنیم.
‫خیلی خوش می‌گذره‌ها.
‫- متأسفانه نمی‌تونم بیام. ‫- ما گیاه‌خواریم.
‫نمی‌دونستم. معذرت می‌خوام.
‫خب، تعریف کنین ببینم ‫اخیرا چه خبرهای مهمی بوده؟
‫- رفیق... ‫- بریم نوشیدنی بخوریم؟
‫- حوصله‌ات سر رفته؟ قراره به حومه شهر بریم. ‫- حومه شهر واقعا زیباست.
‫ولی آدم رو بیچاره می‌کنه - ‫دارم کتاب «ملاقات در سامرا» رو می‌خونم.
‫واقعا حرف نداره.
‫لطف کردین.
‫توی خیابون مونتین یکی از ‫هم‌مدرسه‌ای‌های سابقم رو دیدم.
‫- در جا من رو شناخت. ‫- انقدر خوشگلی مگه می‌شه فراموشت کرد؟
‫بهم گفت اون زمان خیلی خاطرخواهم بوده.
‫واقعا چنین حرفی زد؟
‫از اون موقع مدام دارم ‫به اون روزها فکر می‌کنم.
‫بهترین و امیدبخش‌ترین روزهای عمرم، ‫زمانی که بود نیویورک بودم.
‫شلوار جین و پیرهن شرابیش رو یادمه.
‫با خودم می‌گم چی می‌شد اگه ‫اون موقع ازم درخواست می‌کرد؟
‫- گمونم الان زندگیم فرق می‌کرد. ‫- چطور؟ دلت یک زندگی متفاوت می‌خواد؟
‫از ازدواج اولم یه چیزی رو خوب یاد گرفتم: ‫مسئله تعهد و سختکوشی نیست.
‫زندگی مشترک طاقت‌فرسا نیست، ‫بلکه باید آدم رو به آینده امیدوار کنه.
‫اخیرا به یک مزایده رفته بودم...
که ‫توش جواهرات ماری آنتوانت رو ‫به حراج گذاشته بودن.
‫- تونستی چیزی هم بخری؟ ‫- آره.
‫توی مراسم رقص شاهزاده موناکو هم پوشیدمش. ‫واقعا برد کردم.
‫من که خوشحالم. ‫البته همه‌اش از جیب من رفت.
‫- واقعا قراره آهو شکار کنیم؟ ‫- معلومه که می‌کنیم.
‫- فکر نمی‌کنم دلش رو داشته باشم. ‫- خودم هم وقتی حیوانی می‌بینم...
‫دودل می‌شم که بهش شلیک کنم یا نه.
‫شلیک کردن به آهویی ‫که صاف توی چشم آدم زل زده،
‫عین کشتن بچه‌ها می‌مونه.
‫وای، واقعا حرف نداره. ‫خیلی شراب خوشمزه‌ای دارین.
‫- این رو واسه شما گرفتم. ‫- متشکرم.
‫- از سفر آشپزی به ژاپنه. ‫- راستش اهلش نیستم.
‫خوشمزه است؟ ‫آشپزمون آخر هفته مرخصی گرفته بود.
‫در واقع آشپزمون دیگه نخواست کار کنه. ‫الان دنبال یکی دیگه می‌گردیم...
‫- تو نظری نداری؟ ‫- باورم نمی‌شه.
‫مطمئنم دستمزد خوبی می‌گیرن.
‫پی‌یر هم کم آدم رو اذیت نمی‌کنه.
‫- دلفین رفتارش خوبه، ولی دمدمی‌مزاجه. ‫- خیلی تحسینت می‌کنه.
‫بد نیست توی کار بهشون کمک کنیم.
‫کلوئه دوباره ازم پرسید شغلت چیه.
‫حتی منم که همسرتم نمی‌دونم.
‫واقعا مسخره است. ‫چرا انقدر همه در مورد شغلم کنجکاون؟
‫من که هزار بار توضیح دادم.
‫- می‌دونم، ولی... ‫- گوش کن.
‫من کارم افزودن به دارایی مردمه. ‫از این واضح‌تر نمی‌تونم بگم.
‫افراد ثروتمند هم دوست دارن ‫پولدارتر بشن.
‫کمتر مالیات بدن، ‫بیشتر پولشون رو برای بچه‌هاشون بذارن.
‫من هم بهشون کمک می‌کنم ‫و به همین ترتیب دستمزدم رو می‌گیرم.
‫تمام روندش هم قانونیه؟
‫عه، آره.
‫اکثر اوقات هست.
‫سلام فانی، آلنم. ‫آلن اوبرت که قبلا هم‌مدرسه‌ای بودیم.
‫سلام، حالت چطوره
‫خوبم، گوش کن، ‫الان نزدیک گالری شمام.
‫دوست داری امروز، یا یه روزی ‫توی همین هفته بریم ناهار بخوریم؟
‫آره، امروز می‌تونیم ناهار بخوریم.
‫عالیه، حرف نداره. گوش کن.
‫یه جای خوب می‌شناسم.
‫امروز هوا انقدر خوبه که می‌چسبه ‫آدم توی پارک غذا بخوره.
‫من هم همین توی فکرم بود.
‫می‌تونیم ساندویچ بگیریم.
‫الان جلوی دفترتون هستم. ‫دوازده و نیم تا یک وقت خوبیه؟
‫حرف نداره. زودی می‌بینمت.
‫واقعا خونه‌ام همین نزدیکیه.
‫بگو ببینم، وقتی متأهل بودی ‫صاحب بچه‌ای هم شدی؟
‫طلاق گرفتم. بچه هم ندارم.
‫گمون کنم همسرم رو بشناسی. ‫آن سورل بود.
‫اون هم همون مدرسه می‌اومد. ‫توی تئاتر چکاوک آنوی بازی می‌کرد.
‫یادم نیومد.
‫دختر خوشگلی بود.
‫- در واقع... ‫- چی شد؟
‫چون شبیه تو بود عاشقش شده بودم.
‫ولی اوضاع خوب پیش نرفت.
‫به نظر آدم ساده‌ای می‌اومدی.
‫متظاهر نبودی.
‫حتی روم نمی‌شد توی چشم‌هات نگاه کنم.
‫با این حرفت در عین حال ‫خوشحال شدم و خجالت کشیدم.
‫دختر پاکی بودی.
‫زیاد هم به پسرها توجه نمی‌کردم. ‫روی کدوم نیمکت بشینیم؟
‫- اینجا بشینیم؟ ‫- باشه.
‫خلاصه با آن قرار می‌ذاشتم.
‫بعد به پاریس نقل مکان کردیم.
‫ازدواج کردیم.
‫بعدش هم یکهو سر عقل اومدم.
‫- چند وقت زن و شوهر بودین؟ ‫- خیلی کوتاه بود.
‫بعد چند سال دیگه نمی‌تونستیم ‫همدیگه رو تحمل کنیم.
‫اصلا فکرش هم نمی‌کردم ‫چنین آشوبی توی زندگیمون به پا بشه.
‫بارسلونا که بودم، اصلا دلم نمی‌خواست ‫به پاریس برگردم. واسه همین به لندن رفتم.
‫الان هم برای کتابم به پاریس برگشتم.
‫واقعا طلاق زندگیت رو خراب کرد.
‫همیشه با خودم می‌گفتم ‫دوست داره با نقاش یا شاعری ازدواج کنه.
‫درست فکر کردی، طرف موزیسین بود. ‫روحیات حساس و وابسته‌ای داشت.
‫به نظرم خیلی غم‌انگیزه.
‫شب سال نو بود که ژان ‫ازم خواست چشم و چراغ زندگیش باشم.
‫نه، از زندگی من گرفتت.
‫دوست دارم در موردش صحبت کنم‌ها، ‫ولی تصور بدی از خودم دارم
‫اون زمان خیلی مشکل داشتم، ‫ژان هم حسابی کمک می‌کرد.
‫- بچه داری؟ ‫- نه.
‫شغل ژان چیه؟
‫افراد پولدار رو پولدارتر می‌کنه.
‫چه مهربون.
‫از کتابت برام بگو.
‫- واقعا می‌خوای بگم؟ ‫- آره.
‫داستانش توی کلوپ جازی ‫واقع در پاریس رخ می‌ده.
‫ماجرای خواننده و نوازنده درامیه.
‫زیاد با اون دنیا آشنایی ندارم.
‫- من هم تا حالا به چنین کلوپی نرفتم. ‫- شاه‌بلوط می‌خوای؟
‫یه کیسه لطف کنین.
‫در واقع کتابم دیدگاه طنزی ‫نسبت به زندگی ارائه می‌ده.
‫زندگی هر کس پر از اتفاقاته.
‫- بفرمایید. ‫- زندگی مثل شوخی بی‌رحمانه‌ایه.
‫یه لحظه اجازه بده.
‫- بفرمایید. ‫- ممنون.
‫مثلا خودمون رو ببین.
‫هم‌مدرسه‌ای بودیم، عاشقت بودم، ‫با همدیگه صحبت نمی‌کردیم...
‫تا اینکه یه روز اتفاقی، ‫توی یکی از خیابون‌های پاریس دیدمت...
‫قبول داری واقعا طنزآمیزه؟
‫یعنی قراره به هم برسیم؟
‫من و بچه درس‌خون خوشگلی ‫که یقه‌اسکی مشکی می‌پوشید؟
‫شاید ناامید بشی...
‫- ولی من توی نخ اون دسته آدم‌ها نیستم. ‫- برای من که همیشه فانی مورو می‌مونی.
‫همون دختری که کیفش پر از کتاب بود ‫و آنا کارنینا زیر بغلش بود.
‫ولی الان اسمم فانی فورنیه است.
‫دست روزگاره دیگه.
‫آدم اختیاری روی سرنوشتش نداره.
‫ببخشید، ولی واقعا دیرم شده.
‫اگه دوست داشتی باز هم می‌تونیم ‫با هم ساندویچ بخوریم.
‫آره. بهم زنگ بزن.
‫- چقدر خوب شدی. ‫- خوشحالم می‌بینمت.
‫مادرزن قهرمانم چطوره؟
‫واقعا عصبانی شدم. ‫همسایه دائم‌الخمرم اذیتم می‌کرد.
‫- اصلا فیلم نگیر. خیلی پرواز سختی داشتم. ‫- مثل همیشه بامزه‌ای.
‫- نیویورک چطوره؟ ‫- واقعا دوستش دارم.
‫- حتی زمستون‌هاش قشنگه. ‫- چقدر قصد داری بمونی؟
‫فقط امروز هستم. قراره به بریتانی برم ‫تا بعد عمل خواهرم کنارش باشم.
‫هر موقع هم که میام، ‫باید به زوج عزیزم سر بزنم.
‫آخر هفته قراره به خارج از شهر بریم.
‫کایاک‌سواری و پیاده‌روی ‫و کلی شکار می‌کنیم.
‫واقعا خوش می‌گذره؟
‫قول می‌دم برگردم. ولی نمی‌دونم ‫چقدر عملش ممکنه طول بکشه.
‫- مگه توش دمبل داری که انقدر سنگینه؟ ‫- واسه سوفی کتاب آوردم.
‫- کتاب الکترونیکی نمی‌خونی؟ ‫- نه، ترجیح می‌دم کتاب فیزیکی دستم باشه.
‫با دست خودم ورقش بزنم.
‫- خب، کجا غذا بخوریم؟ ‫- یه جای آروم باشه که بتونیم صحبت کنیم.
‫مطمئنم مامانت هوس جگر چرب ‫و یه لیوان شراب مارگو کرده.
‫خوب یادت مونده‌ها.
‫شما هم که دست از زندگی ‫ناسالمتون بر نمی‌دارین.
‫کاغذ دیواری جدید به اتاق مهمان زدیم، ‫لامپ‌ها رو هم عوض کردیم، چون...
‫الان زیر تشک تخته‌ای هست؟
‫مگه ممکنه این مورد رو یادم بره؟
‫- خوشمزه بود، حتی می‌تونم بگم لذیذ بود. ‫- مامانت خوب خوش‌خوراکه‌ها.
‫آره، این خصلتم رو همه می‌شناسن.
‫- کارولین؟ ‫- سلام، شبت به خیر. حالت چطوره؟
‫خوبم، ایشون مادرمه. ‫این‌ها هم کارولین و مارسل هستن.
‫- توی جزیره کرس باهاشون آشنا شدیم. ‫- امسال تو فکرمون بود به پلی‌نزی بریم.
‫مسیر تا اونجا خیلی طولانیه، ‫ولی واقعا کیف می‌ده.
‫همچنان می‌تونیم تلفنی با هم صحبت کنیم.
‫آره، اصلا شما هم بیاین. ‫واقعا خوش می‌گذره‌ها.
‫چندین بار اونجا رفتم. ‫خیلی جای رمانتیکیه.
‫- خب، دیگه مزاحم نمی‌شیم. شب به خیر. ‫- شبتون به خیر. زودی می‌بینمتون.
‫آره، پلی‌نزی خوبه. ولی با این جماعت، ‫مخصوصا اون دختره، عذاب خالصه.
‫- شوهرش در مورد گوگن کتاب نوشته. ‫- من که باهاش کنار نمیام.
‫- نه به این خاطر که... ‫- من که بهت گفته بودم.
.طوری که نگاه می‌کنه ‫واقعا وحشتناکه ‫.از تو خوشش میاد
‫ولی مارسل حسابی شیفته کارولینه.
‫- جلوی توی استثنا قائل می‌شه. ‫- من که از امثال مارسل بلانک خوشم نمیاد.
‫کلا باهاشون جور نمی‌شم.
‫خیلی آدم سمجیه.
‫واقعا قشنگه که شوهرت ‫عین گنجینه‌ای ازت محافظت می‌کنه.
‫آره، ولی ژان بعضی وقت‌ها ‫سلطه‌گر هم می‌شه.
‫وایستا ببینم، پس اگه با ‫مارسل بلانک خیانت نمی‌‌کنی...
‫با کی می‌کنی؟
‫میک جگر و آلن دلون که خیلی پیر شدن، پس...
‫نمی‌دونم کی رو باید بگم.
‫جگر چرب لذیذم رسید.
‫- دستت درد نکنه. ‫- خیلی خوشمزه به نظر میاد.
‫- فردا ساعت چند پرواز داری؟ ‫- قراره با قطار برم.
‫من تو فکرم بود بیشتر بمونم.
‫در اون صورت باهات به حومه شهر میام.
‫ژان گفته برنامه از چه قراره؟
‫- اذیت می‌شی؟ ‫- خودم می‌شم، اون که نمی‌شه.
‫- کلی آدم حوصله‌سربر قراره بیان. ‫- مگه دوست‌های خوبی نداره؟
‫نه، مشتی آدم پولدار به شدت سطحی‌ان.
‫دغدغه‌شون پول خرج کردن ‫و اقامت توی بهترین هتل‌هاست.
‫مثلا اگه من از رم و مادرید صحبت کنم، ‫اون‌ها می‌گن چقدر رستوران‌های اونجا شیکه.
‫- من هم از پیاده‌روی و شکار خوشم نمیاد. ‫- با دوست‌های خودت برنامه بریز.
‫نه، ژان خوشش نمیاد.
‫کارلا و آنتون و دامینیک رو ‫که زیاد نمی‌بینم. پاریس هستن.
‫- حالا شاید اونقدر هم بد نباشه. ‫- تو هم که همیشه طرفشو بگیر.
‫دوستت داره دیگه. واقعا شیرینه.
‫آدم کاریزماتیکیه و هزار سر و گردن ‫از شوهر اولت بهتره.
‫خوب زندگیت رو جمع کردی.
‫کامیل، می‌خوام یه چیزی نشونت بدم. ‫مطمئنم خوشت میاد.
‫بریم ببینیم.
‫قشنگه، قبول داری؟
‫مجموعه مارکلین از دهه پنجاهه.
‫- واقعا باشکوهه. ‫- آره.
‫از بچگی عاشق قطار بودم.
‫زمانی که پسربچه‌ای بیش‌تر نبودم، ‫والدین و دوست‌هام اذیتم می‌کردن.
‫برای اینکه از دستشون فرار کنم، ‫سوار قطاری شدم و رفتم.
‫و ببین به کجا رسیدم.
‫سوار قطاری به مقصد ناکجاآباد، ‫وارد تونلی شدم...
‫مملو از تاریکی، فلاکت و وحشت.
‫چهره واقعی جهان هستی رو می‌بینم.
‫روزنه‌‌ای نور در انتهای تونل می‌بینم.
‫وقتی هم ازش بیرون میام، ‫آدم دیگه‌ای می‌شم.
‫دیگه اون پسربچه شکننده و ترسو نیستم.
‫به آدم دیگه‌ای تبدیل شدم.
‫آزار و اذیت توی کودکی واقعا وحشتناکه.
‫- مطمئنم خیلی بچه نازی بودی. ‫- آره بابا.
.نگاش کن
.پارک قشنگیه، از گالری هم دوره - .زیباست -
‫بیشترین دلتنگیم برای پاریس، ‫پارک‌های قشنگشه.
‫داره دیرم می‌شه. البته اشکالی نداره.
‫تو رو که توی این لباس یقه اسکی می‌بینم، ‫کل زندگیم جلوی چشم‌هام رد می‌شه.
‫خودم رو توی مدرسه می‌بینم ‫و تو که توی راهرو قدم می‌زدی.
‫هر موقع که از جلوم رد می‌شدی، ‫قلبم می‌ایستاد.
‫- کتابت چطور پیش می‌ره؟ دلم می‌خواد بخونمش ‫- واقعا؟
‫مدام از تصادف و روزگار صحبت می‌کنی. ‫واسه همین کنجکاو شدم.
.واقعاً به شانس اعتقاد داری
‫اگه تصادف نبود، الان با یه سالاد ‫دو نفری توی این پارک ننشسته بودیم.
‫خیلی وقت بود که دلتنگت بودم.
‫- چقدر می‌شه؟ ‫- سه یورو.
‫شاعر مورد علاقه‌امه.
‫خیلی خوب توصیفش می‌کنه.
‫برای من چیزی بالاتر از شعر نیست.
‫خسته شدم انقدر هیچ کاری نکردم.
‫- به نظر کمی عبوس میای. ‫- جدی؟
‫نه، خوبم.
‫ببخشید انقدر اذیتت می‌کنم. ‫باور کن عمدی نیست.
‫وقتی سرم شلوغه ‫تمام تمرکزم روی کارمه.
‫من که شکایتی ندارم.
‫نه، بذار روشن بمونه.
‫متأسفانه قراره بارون بیاد.
‫واسه همین خواستم بگم خونه‌ام این نزدیکیه، ‫می‌تونیم بریم اونجا و تا غذا درست می‌کنم...
‫- چند صفحه از کتابم رو بخونی. ‫- خوشحال می‌شم.
‫حالا آشپزی بلدی یا باید خودم درست کنم؟
‫راستش غذای زیادی بلد نیستم درست کنم.
‫- ولی خوب بلدم اسپاگتی بولونیز درست کنم. ‫- دوستش دارم. می‌خوای کمکت کنم؟
‫معلومه. آشپزی دوست داری؟
‫چقدر خوشمزه است. این چه شرابیه؟
‫اصلا نمی‌دونم. هدیه بود.
‫ژان فقط نوشیدنی‌های گرون می‌خوره.
‫زندگی توی پاریس رو دوست داری؟
‫نیویورک رو که خیلی دوست دارم، ‫همیشه هم می‌خواستم اینجا زندگی کنم.
‫من هم دلم می‌خواست اینجا زندگی کنم، ‫تا اینکه زندگی مشترکم به خاک سیاه نشست.
‫هر چی نباشه، این شهر پر از تلخیه.
‫اصلا دلم نمی‌خواست به اینجا برگردم، ‫ولی ببین روزگار به کدوم مسیر آوردتم.
‫زیبایی شغلم اینه که هر جایی ‫دلم بخواد می‌تونم کار کنم.
‫توی بوگوتا، مکزیک و حتی مونترال ‫سعی کردم کتاب بنویسم.
‫آپارتمانت خیلی قشنگه‌ها.
‫همینطوری گرفتمش. کاملا مبله بود.
‫شش ماه اجاره رو جلوتر پرداخت کردم.
‫زندگی ایده‌آل نویسنده‌ها همینه. ‫پر از شادیه.
‫واقعا خوش‌شانسم.
‫می‌دونی چیه؟
‫اگه اتفاقی توی خیابون ندیده بودمت، ‫الان زندگیم خیلی فرق می‌کرد.
‫چیکار می‌کنی؟
‫فکر کنم جادوی شراب محسورم کرده.
‫تو که می‌دونی من شوهر دارم.
‫عاشقت بودم. یه بار توی مدرسه نیویورک، ‫یه بار هم توی پاریس عاشقت شدم.
‫واقعا خودخواه بودم. ‫نباید می‌ذاشتم اونطوری پیش بره.
‫مشکلش چیه؟
‫چون ازت خوشم میاد، ‫دوست دارم باهات معاشرت کنم.
‫تازه همیشه دل توی دلم نیست ‫که زودتر ببینمت.
‫من هم همینطور.
‫ولی کار درستی نیست.
‫می‌شه سوالی ازت بپرسم؟
‫- از رابطه‌ات راضی هستی؟ ‫- راستش خودم هم نمی‌دونم.
‫بعد از زندگی نکبتی که با شوهر اولم داشتم .به این‌جا رسیدم
‫بعد ژان پیداش شد. ‫آدم پرانرژی و کاریزماتیکی بود.
‫بلافاصله دستم رو گرفت ‫و ازم خواست باهاش ازدواج کنم.
‫لابد حسابی دیوونه‌اته...
‫ولی بعضی وقت‌ها حس می‌کنم بقیه فکر می‌کنن ‫به خاطر پولش باهاش ازدواج کردم.
‫- دوستش داری؟ ‫- آره.
‫آره، عاشقشم.
‫دارم چیکار می‌کنم؟
‫- تا الان که کاری نکردی. ‫- چرا انقدر بهت فکر می‌کنم؟
‫- کجا بودی؟ ‫- گالری بودم.
‫زنگ زدم گفتن نبودی.
‫- ناهارم طول کشید. ‫- گوشیت چی شد؟
‫تمام مدت روی سایلنت بود.
‫- اگه کارم فوری بود چی؟ ‫- مگه فوری بود؟
‫نه.
‫تو که می‌دونی دلم می‌خواد ‫همیشه در دسترس باشی.
‫اکثر اوقات هم که هستم. ‫فقط حواسم نبود گوشیم سایلنته.
‫- ببخشید، می‌خواستم بریم ناهار بخوریم. ‫- واسه ناهار کاری رفته بودم.
‫- با کی؟ ‫- یکی که پیشنهاد باکسیا داده بود.
‫فهمیدم، پس حیف شد.
‫یه رستوران ژاپنی خوب پیدا کردم. ‫کجا غذا خوردین؟
‫ها؟
‫چرا انقدر الکی سختش می‌کنی؟ ‫پرسیدم کجا غذا خوردین دیگه.
‫کافه فیلیپ رفته بودیم.
‫- کافه فیلیپ؟ ‫- آره.
‫خیلی دوره. این همه راه...
‫آره، واقعا بیچاره شدیم.
‫خوبه که این ورزش رو جدی می‌گیری.
‫آمادگی جسمانی اولویت داره.
‫- الو؟ ‫- منم.
‫- خوب کردی زنگ زدی. همه‌چی روبه‌راهه؟ ‫- نمی‌‌دونم.
‫تعریف کن ببینم، چی شده؟
‫نمی‌دونم چرا بهت زنگ زدم.
‫حالم بده.
‫من هم صرفا از اینکه ‫صدات رو می‌شنوم خوشحالم.
‫نمی‌دونم چی باید بگم.
‫عشقی که خیلی طول نکشیده...
‫مگه می‌شه چیزی هم گفت؟ ‫عشق اول زندگیم بودی دیگه.
‫- خب؟ کی بهت زنگ زده بود؟ ‫- کی؟
‫همین الان دیگه. ‫به نظر پریشان می‌اومدی.
‫- آها، بعد تمرین رو می‌گی؟ ‫- آره.
‫یکی از مشتریان بود که مدام ‫نظرش در مورد مزایده عوض می‌شه.
‫بعضی از آدم‌ها کلا بلد نیستن ‫قاطعانه تصمیم بگیرن.
‫من تصمیم قاطع می‌گیرم.
‫بهش هم پایبند می‌مونم.
‫- متشکرم، چقدر شد؟ ‫- سه یورو.
‫خیلی برام سخته که دروغ بگم.
‫ولی همچنان دروغ می‌گم، نه؟
‫متشکرم خانم.
‫این چیه؟
‫در مورد کتابم ازم پرسیده بودی، ‫من هم گفتم به شانس اعتقاد دارم.
‫جمعه قراره قرعه‌کشی بزرگی برگزار بشه ‫که شانس موفقیتش یک در ۱۳۹,۸۳۸,۲۶۰ئه.
‫درسته ناچیزه، ‫ولی شانس به دنیا اومدن هر آدمی...
‫یک در چهارصد میلیارده.
‫پس همینطوریش که جایزه بزرگ زندگی رو بردیم!
‫انگار مقوله شانس برای آدم‌ها غیرقابل درکه.
‫آدم نباید شگفتی‌هاش رو هدر بده.
‫معجزه واقعی حیات خودمونه.
‫- معشوقه دارم. ‫- جدی؟
‫باید بهت بگم. اگه ژان بویی ببره، ‫در جا ازم طلاق می‌گیره.
‫این چه کاریه دارم می‌کنم؟ ‫حس می‌کنم خیلی اشتباهه.
‫- طرف کیه؟ یا نمی‌خوای بهم بگی؟ ‫- همون که توی خیابون باهاش آشنا شدم.
‫در موردش که گفته بودم. ‫همون که به لیسه‌فرانسه می‌اومد.
‫- چند وقته توی رابطه‌این؟ ‫- اونقدری شده که بدونم هوس نیست.
‫- انقدر جدی شده؟ ‫- نباید بذارم روم تأثیر بذاره.
‫افکار و احساساتم با هم درگیرن.
‫اینجا داره کتابش رو می‌نویسه.
‫بذار نصیحتی بهت بکنم:
‫تا وقتی فرصت داری ترکش کن. ‫وگرنه زندگی مشترکت رو خراب می‌کنه.
‫واسه خودم بهونه میارم و می‌گم ‫صرفا ماجراجوییه، من که عاشق ژانم.
‫ولی احساس خاصی به پسره دارم. ‫اصلا درکش نمی‌کنم. همین هم برام ترسناکه.
‫باید همه‌چیزم رو براش فدا کنم. ‫اون هم عمریه که منتظرم مونده.
‫جالبه که همه فکر می‌کنن ‫تو و ژان زوج خوشبختی هستین.
‫بعضی وقت‌ها با خودم می‌گم ‫کاش می‌تونستم همه‌چی رو عوض کنم.
‫دلم نمی‌خواد چیزی رو فدا کنم. ‫دلم بچه می‌خواد، ولی خیلی می‌ترسم.
‫چیزی نمی‌شه.
‫خداحافظ قربونت برم.
‫- چی قایم کردی؟ ‫- هیچی.
‫- دیدم یه چیزی توی دستته. ‫- هیچی نیست.
‫- بذار ببینم دیگه. ‫- گفتم هیچی نیست.
‫- نشونم بده چی قایم کردی. ‫- باشه، نشونت می‌دم.
‫- این رو قایم کرده بودم. ‫- بلیت لاتاریه؟
‫از کجا آوردیش؟ خودت خریدیش؟
‫- چند وقته توش شرکت می‌کنی؟ ‫- شنیدم قراره قرعه‌کشی بزرگی بذارن.
‫قرعه‌کشی بزرگ؟
‫- اصلا می‌دونی احتمال و شانسش چقدره؟ ‫- آره، خیلی کمه.
‫آدم باید تمام عمرش ‫توی لاتاری شرکت کنه...
‫- تا یه روز برنده بشه. ‫- یه لحظه بده.
‫- یکی هم قراره برنده بشه. ‫- همه چنین حرفی می‌زنن.
‫ولی کلاهبرداریه.
‫حالا چرا قایمش کرده بودی؟
‫می‌ترسیدی به عقلت شک کنم؟
‫قربونت برم، چنین فکری در موردت نمی‌کنم.
‫روز به خیر.
‫نه، واسه ناهار بیرون رفته.
‫نمی‌دونم. گفته بود ممکنه ‫امروز بعد از ظهر بره.
‫- برام سخته که اینجا با هم باشیم. ‫- مگه خوب نیست؟ اینکه از دفتر دوریم؟
‫هیچ آشنایی اینجا نداریم.
‫الو؟
‫ساندویچ گرفتم و توی پارک نشستم. هوا خوبه.
‫تنهایی؟
‫روزنامه‌ام رو که همراهم دارم.
‫من هم بیام؟
‫الان دیگه فایده‌ای نداره، ‫غذام تقریبا تموم شده.
‫باشه، روز به خیر.
‫قشنگه.
‫- با دستخط خودت می‌نویسی؟ ‫- همیشه.
‫- بعد به بازخوانی خودم گوش می‌دم. ‫- واقعا فرآیند خلق هنری خارق‌العاده است.
‫بی‌وقفه مشغول نوشتنم.
‫از بازخوانی هم خیلی بدم میاد.
‫به چی فکر می‌کنی؟
‫- وقتی رفتی نفهمیدم زمان چطور می‌گذشت. ‫- همچنان دلت می‌خواد بری لندن؟
‫نه، دیگه اونقدر دلم نمی‌خواد.
‫اونجا کسی منتظرم نیست.
‫نه خانواده‌ای دارم، نه دوست‌دختری دارم.
‫اینجا حال بهتری دارم. ‫بیشتر هم دوستش دارم.
‫قطعا از این بابت باید از تو تشکر کنم. ‫تو باعث شدی اینجا برام ایده‌آل بشه.
‫راستش، فکر کنم دلم می‌خواد اینجا بمونم.
‫- حرف بدی زدم؟ ‫- نه، اصلا.
‫- صرفا خیلی آشفته‌ام. ‫- بهت فشار نمیارم.
‫- می‌دونم. ‫- متأهلی. قرار هم نیست چیزی عوض بشه.
‫فقط بدون هر تصمیمی خواستی بگیری، ‫من کنارت هستم.
‫روز به خیر.
‫بفرمایید.
‫ایشون ژوزفین، همکارم هستن. ‫بفرمایید بشینید.
‫بسیارخب.
‫چه کمکی از دستم بر میاد؟
‫گمونم همسرم معشوقه‌ای داره.
‫می‌خوام از این بابت مطمئن بشم.
‫- چرا چنین فکری می‌کنین؟ ‫- دلایل متعدد و جزئی وجود داره.
‫البته غیرقابل انکار که نیست، ‫ولی احساس می‌کنم قضیه از این قرار باشه.
‫شاید هم اشتباه می‌کنم. ‫امیدوارم اشتباه باشه، چون دوستش دارم.
‫ولی باید مطمئن بشم.
‫- می‌دونین معشوقه احتمالیش کیه؟ ‫- نه، راستش نمی‌دونم.
‫خیلی آقایون چشمشون دنبال همسرمه. ‫چون خانم جذابیه.
‫حیرت‌انگیز.
‫فوق‌العاده وسوسه‌انگیزه.
‫باید همه‌چیز رو درمورد ایشون بدونم. ‫اگه ممکنه عکس هم داشته باشین.
‫روندش چقدر طول می‌کشه؟
‫بستگی داره همسرتون چقدر محتاط باشن، ‫ولی معمولا سریع انجام می‌شه.
‫روی صلاحدیدتون حساب می‌کنم.
‫واقعا می‌خواین حقیقت رو بدونین؟
‫معلومه که می‌خوام.
‫بعضی وقت‌ها روابط انقدر کوتاه‌مدته ‫که همسران متوجه چیزی نمی‌شن.
‫بعد که چنین لغزشی به وجود میاد، ‫زن و شوهرها می‌تونن ادامه بدن.
‫آقای فورنیه؟
‫چی گفتین؟ ببخشید.
‫تحقیقات رو شروع کنین.
‫اطلاعات لازم به همراه عکس ‫همسرم رو بهتون می‌دم.
‫تولدت مبارک ژان.
‫از همگی ممنونم.
‫هر چقدر بزرگتر می‌شم، عاقل‌تر نمی‌شم. ‫انگار واسه عقلانیت دستورالعمل وجود نداره.
‫واسه جشن تولد آندره قراره به ونیز بریم. ‫تو هم میای؟
‫- ونیز حرف نداره... ‫- ولی؟
‫ما که صحبت کرده بودیم. ‫قرار بود مرخصی بگیری.
‫با همسرت صحبت کردم. ‫واقعا خانم معرکه‌ای تشریف دارن.
‫- همسر تو هم همینطور. ‫- خیلی هم زیبان، قبول داری؟
‫- قبول دارم. ‫- آره، تولدت مبارک.
‫- ممنونم که دعوتم کردی. ‫- حرفش هم نزن.
‫- اینجا رو خودش انتخاب کرده؟ ‫- خودمون معمولا به اینجا میایم.
‫واقعا جفتمون خوش‌شانسیم ‫که انقدر زن‌های خوشگلی داریم.
‫تا حالا شده از این احتمال بترسی ‫که ممکنه دلباخته کس دیگه‌ای بشه؟
‫اوایل چنین ترسی داشتم، ولی...
‫خیانت توی ذات ماریون نیست.
‫ولی همچنان ممکنهها.
‫اولیویه وارگون رو یادته؟
‫مچ همسرش رو گرفته بود ‫که با مشاورش بهش خیانت می‌کرد.
‫واقعا غم‌انگیز و مسخره بود.
‫ولی بگذریم، ماریون آدمی نیست ‫که بخواد از احساساتم سو استفاده کنه.
‫اولا که توی ذاتش نیست. ‫ثانیا نمی‌خواد من رو از دست بده.
‫توی تخت خواب تصورشون کن...
‫احساس حقارتی که داره رو تصور کن...
‫خب... به دنیای واقعی برگردیم.
‫واقعا خوشحالم که امشب...
‫مجموعه قطارهام رو دیده بودی؟
‫- معلومه. واقعا تأثیرگذاره. ‫- خیلی قشنگه، قبول داری؟
‫- اصلا این مکانیک و مهندسی... ‫- باورنکردنیه.
‫ببخشید، ببخشید.
‫- روز به خیر. ‫- سلام فابریس.
‫دو تا لیوان شراب قرمز بیار.
‫- شما چی می‌خواین؟ ‫- آبجو.
‫الان براتون میارم.
‫باید با ژان صحبت کنم.
،یکم زمان برای فکر کردن نیاز دارم .تا بتونم ترتیب همه‌چی رو بدم
‫دوستت دارم.
‫راستش رو بگو، تو هم دوستم داری؟
‫اولش فکر می‌کردم...
‫که می‌تونیم صرفا دوست‌هایی باشیم ‫که سابقا هم‌مدرسه‌ای بودیم.
‫ولی الان دلم می‌خواد همیشه کنارت باشم.
‫واقعا عیجب بود که انقدر ‫اتفاقی با همدیگه برخوردیم.
‫من به اتفاقات عجیب باور ندارم...
‫به تصادف هم ندارم.
‫از افرادی که متکی به شانسن بدم میاد. ‫چیزی به اسم شانس وجود نداره.
‫آدم باید خودش همه‌چی رو بسازه.
‫- متأسفم اینطوری شد. ‫- آره خب، وضع زشتیه.
‫ولی به ندرت پیش میاد ‫که حقیقت زیبا باشه.
‫نوشیدنی میل دارین؟
‫چه‌جور آدمیه؟
‫- همه‌چی رو توی گزارش نوشتیم. ‫- کنیاک لطف کنین.
‫خوشحالم اوضاع بهتر شده مامان.
‫می‌تونی بیای. اتاقت آماده است.
‫باشه، فعلا باید سر مسائلی تصمیم بگیرم.
‫بعدا برات توضیح می‌دم.
‫ژان زودی می‌رسه. ‫دیگه باید قطع کنم. دوستت دارم.
‫شب به خیر عزیزم. کی بود؟
‫- مامانم بود. ‫- قراره بیاد؟
‫آره، چند روز دیگه می‌رسه.
‫دل تو دلم نیست زودتر بیاد. ‫خیلی خانم خوش‌مشربیه.
‫دوست داری امشب خونه بمونیم؟
‫- این هفته کلا دیر برمی‌گشتی. ‫- فکر خوبیه.
‫البته هنوز یه خرده کار دارم، ‫می‌تونی توی خلوت مطالعه‌ات رو بکنی.
‫- کارت چطور پیش می‌ره؟ ‫- حسابی مشغله دارم.
‫ببخشید که انقدر پریشونم.
‫درست می‌شه.
‫باید با یکی تماس بگیرم. ‫می‌تونی برام کنیاک آماده کنی؟
‫سوزان، آقا کنیاک می‌خوان.
‫نه، اون طرف برو. سمت چپ باش.
‫- الو؟ ‫- منم، سلام.
‫- می‌تونی صحبت کنی؟ ‫- آره، مشکلی پیش اومده؟
‫باید صحبت کنیم. ‫به مشکل غیرقابل حلی خوردیم.
‫فردا ساعت سه همون جای همیشگی، ‫می‌تونی بیای؟
‫خوبه. فردا می‌بینمت.
‫- همه‌چی خوبه. ‫- آره، مشکلی نیست.
‫امروز داشتم به روزی ‫که همدیگه رو دیدیم فکر می‌کردم.
‫اولین بار که دیدمت شب سال نو ‫توی فرد فاکس بود.
‫با اون لباس مشکی...
‫- تازه طلاق گرفته بودم. حالم بد بود. ‫- هیچ‌وقت بهت نگفتم...
‫ولی اولین باری که سمتت اومدم...
‫با تمام وجود امیدوار بودم ‫آدم حوصله‌سربر و احمقی نباشی.
‫متشکرم سوزان جان. ‫دقیقا هم چنین آدمی نبودی.
‫مسخت شده بودم.
‫وفادار بودی.
‫تمام ویژگی‌های یه زن خوب رو داشتی.
‫- خوبی؟ ‫- آره.
‫هنوز اون آهنگ توی سرم پخش می‌شه.
‫چیه؟ گریه می‌کنی؟
‫نه.
‫- صرفا یاد گذشته ناراحتم می‌کنه. ‫- ناراحت نشو.
‫رابطه‌مون که خوب پیش رفت.
‫کنار تو حس می‌کنم خوشبخت‌ترین آدم دنیام.
‫دیروز عکس و نشونیش رو پیدا کردم. ‫هیچ اثری نباید به‌جا بمونه.
‫عین دفعه قبل نشه، کار رو تموم کنین. ‫موفق باشین و خداحافظ.
‫خودمون هواپیما داریم.
‫می‌تونیم توی دریا بندازیمش.
‫- اوضاع زشتیه، قبول داری دراگوس؟ ‫- کاملا.
‫اگه عده‌ای نفس نکشن، ‫دنیا جای بهتری می‌شه.
‫به بقیه اکسیژن بیشتری می‌رسه.
‫- کاملا موافقم. ‫- برای همین سخت تلاش می‌کنم.
‫من که ثروتمند به دنیا نیومدم، ‫پس حق دارم لذت ببرم.
‫مشکلت رو حل می‌کنیم.
‫طرف رو حذف می‌کنیم. مگه نه میلوش؟
‫عجیبه که چندین سال بود خواب نمی‌دیدم، ‫ولی بعد اینکه دوباره دیدمت، خوابم شروع شد.
‫قبول داری عجیبه؟
‫دیشب خواب دیدم مکزیک زندگی می‌کنیم.
‫صرفا به این خاطر که برام ‫ازش تعریف کرده بودی.
‫زندگی ساده‌ای داشتیم و بچه آورده بودیم. ‫توی بارون قدم می‌زدیم.
‫وقتی بیدار شدم حالم خیلی خوب بود. ‫هنوز هم خوبه.
‫خواب‌های یکسان می‌بینیم. ‫فقط تا اینجا پیش می‌ریم.
‫کتاب شعری که بهم دادی رو ‫چندین بار پشت هم خوندم.
‫قشنگه، قبول داری؟
‫همه‌اش با داستان لک‌لکه ‫که روی یخه گریه‌ام می‌گیره.
‫همه‌مون در نهایت روی یخیم.
‫اگه از قبل به فکر زمستان نباشیم،
‫قبل اینکه برف همه‌جا رو فرا بگیره،
‫محکومیم به اینکه روی یخ گیر کنیم.
‫ژان آدم فوق‌العاده‌ایه.
‫اگه قراره آینده‌ای باهاش داشته باشم، ‫می‌خوام باهاش صادق باشم.
‫فروخته شد.
‫- مزایده خوب پیش رفت؟ ‫- آره ژان، می‌خوام...
‫بعدا بگو، دیرمون شده. ‫مارک و لیندا توی رستوران منتظرن.
‫همچنان حرفم سر جاشه.
‫- طوفان سنت مارتین رو نابود کرد. ‫- شب عروسیمون بود.
‫ردیفش می‌کنیم... ‫غذای محلی چی بود؟
‫همینطوریه دیگه. ‫از طرف دیگه، یکی می‌میره.
‫زندگی همینه دیگه. آدم می‌خوره، ‫می‌خوابه، زندگی می‌کنه و بعد می‌میره.
‫- حالت خوبه؟ ‫- سرم گیج می‌ره.
‫- کاش همون شراب سفید رو می‌خوردی. ‫- چرا همون موقع بهم نگفتی؟
‫من شوهرتم، پرستارت که نیستم.
‫خیلی هم جای قشنگی بود.
‫قبول داری؟
‫تموم شد.
‫مطمئنی؟
‫اطمینان کامل می‌دم.
‫تمام وسایلش رو برداشتی؟
‫دستور کار، کامپیوتر، شماره تلفن؟
‫خوبه. فردا ساعت سه همدیگه رو می‌بینیم.
‫همون جای معروفی که جمع می‌شدیم.
‫آقا رفته؟
‫قرار بود صبح زود برن، ‫نخواستن شما رو بیدار کنن.
‫گفته بودن حالتون خوب نیست؟ ‫می‌خواین چیزی براتون درست کنم؟
‫- قهوه می‌خوام. ‫- چشم.
‫منم، می‌خوام خبری بهت بدم. ‫زود بهم زنگ بزن. بوس.
‫باید از جواهرات مشتری ‫عربستانیمون عکس‌برداری بشه.
‫- واسه ناهار چیزی سفارش نمی‌دی؟ ‫- خودم یه چیزی خوردم.
‫ممنون.
‫سلام عزیزم، می‌خواستم حالت رو بپرسم، ‫آخه چندان روبه‌راه نبودی.
‫اشکال نداره. ‫قراره با مشتری ناهار بخورم.
‫- کجا ناهار می‌خورین؟ ‫- هنوز مشخص نیست.
‫باشه، می‌بوسمت. شب می‌بینمت.
‫امیدوارم حالت بهتر شده باشه. ‫دوستت دارم، خداحافظ.
‫به جز عکس جواهرات کار دیگه‌ای باید می‌کردم؟
‫- آها، اجازه بده... ‫- تعدادشون زیاده. باید انتخاب کنیم.
‫آره، باید بهت می‌گفتم. ‫حواسم نبود.
‫این خوبه.
‫- خوبی؟ به نظر حواست پرته. ‫- نه، همه‌چی خوبه.
‫باید به کسی زنگ بزنی؟
‫- اشکالی نداره؟ کارم تقریبا تموم شده. ‫- راحت باش. می‌خوای من برم؟
‫از صبح کلی بهت زنگ زدم، پس کجایی؟
‫نگرانتم. زنگ بزن.
‫آلن؟ هستی؟
‫چی شده عزیزم؟
‫- هیچی نخوردی. ‫- چی؟
‫حالت خوب نیست؟ ‫به غذات لب هم نزدی.
‫صرفا خسته‌ام.
‫خیلی هم ودکا خوردی‌ها.
‫با معده خالی حالت بد می‌شه.
‫فکر کنم حالت تهوع دارم.
‫- حالت خوبه؟ ‫- چرا همه حالم رو می‌پرسن؟ گفتم خوبم!
‫- ببخشید، صرفا فکر کردم... ‫- دیشب بد خوابیدم. همین و بس.
‫دست از سرم بردار.
‫- خوب پیش رفت؟ ‫- آره.
‫خیلی‌خب. من که می‌رم استراحت کنم.
‫- رنگش عین گچ سفید شده. ‫- اخیرا خیلی زیاد مشروب می‌خوره.
‫- توی حال خودش نیست. ‫- صرفا کم‌خوابی دارم.
‫- خیلی کار می‌کنه. ‫- چیزی نمی‌شه.
‫- معلومه که نمی‌شه قربونت برم. ‫- واقعا عجیب شدی.
‫- وقتی مشروب نمی‌خوری راحت می‌خوابی. ‫- حالم خوبه. مریض که نیستم.
‫- اگه بخواین ادامه بدین دیگه هیچی نمی‌گم. ‫- بیا تنهاش بذاریم.
‫- بریم بیرون هوایی بخوریم. ‫- آره، بذارین من هم نفس بکشم.
‫- خیلی وقته اینطوری شده؟ ‫- نه، کارش زیاد شده. صرفا خسته است.
‫- می‌خوام باهاش صحبت کنم. ‫- آره، بهترین تصمیم ممکن همینه.
‫- چی شده؟ ‫- نمی‌خوام در موردش صحبت کنم.
‫- معلومه یه چیزیت هست. ‫- نمی‌خوام بگم.
‫بسه. حداقل به من بگو چی شده. ‫خیلی در حق ژان بی‌انصافی می‌کنی‌ها.
‫واقعا لیاقتش این رفتار نیست.
‫منظورت چیه؟
‫اگه بگم درکم نمی‌کنی، ‫فقط ازم متنفر می‌شی.
چونکه معشوقه داری؟
‫چرا چنین حدسی زدی؟
‫احمق که نیستم.
‫این اواخر حسابی عصبی شدی. ‫ژان به پای کار کردنت گذاشته.
‫ظاهرت عوض شده، ورزش می‌کنی. ‫مشخصه دیگه.
‫خب، طرف کیه؟
‫- مطمئنا طرف اندازه ژان آدم بزرگی نیست. ‫- چند ماه پیش شروع شد.
‫اتفاقی توی خیابون دیده بودمش. ‫قبلا هم‌مدرسه‌ای بودیم.
‫دلت میاد به یکی مثل ژان خیانت کنی؟
‫درست نیست با آدم بدبختی مثل شوهر اولت، ‫به چنین مرد فوق‌العاده‌ای خیانت کنی.
‫نه که این خودش خیلی خوبه؟
‫رابطه زناشوییتون که خوبه، ‫شوهرت ازت راضیه...
‫ولی اگه بهش بگی می‌خوای ترکش کنی، ‫کلا از زندگیت می‌ره.
‫دست خودم که نبود.
‫وقتی لیسه‌فرانسه درس می‌خوندم، ‫خاطرخواهم بود.
‫- شاید بلایی سرش اومده. ‫- یعنی چی؟
‫کی حاضره اذیتش کنه؟ ‫چنین شاعر نازنینی رو اذیت کنه؟
‫هیچی توی آپارتمانش نیست. ‫همه‌چی رو برده.
‫اگه انقدر مردد بود، ‫شهامت گفتنش رو نداشت؟
‫- خودت جرئت می‌کنی به پلیس گزارش بدی؟ ‫- بهشون زنگ زدم.
‫ولی ازم اسمم رو پرسیدن. ‫واسه همین تلفن رو قطع کردم.
‫اگه اتفاقی براش افتاده باشه...
‫به نظرت به سردخانه سر بزنم؟
‫- به نظرم می‌تونی اونجا دنبالش بگردی. ‫- بس کن. سردخونه که نیست.
‫من نمی‌خواستم هیچ تصمیمی بگیرم. ‫ژان هم نباید متوجه بشه.
‫ماجرا از این قراره: من به عنوان زنی متأهل، ‫واقعا کنارش احساس خوشبختی می‌کردم،
‫ولی وقتی تهدید کردم که می‌خوام ‫ژان رو ترک کنم، یکهو غیبش زد.
‫نمی‌تونی همین حرف‌ها رو به ژان بزنی؟
‫نه، ژان همینطوریش ‫رفتارش عین بچه‌های لوسه.
‫اینجا بودین؟
‫- چه بحثیه که انقدر جدیه؟ ‫- بین خودمونه.
‫خب، در همین حین که صحبت می‌کردین، ‫فکر بکری به سرم زد.
‫جک و ریتا پرسکات از دوست‌های خوبمون ‫توی آمریکا هستن.
‫می‌خوان مراسم تجدید ازدواجی ‫توی شیکاگو برگزار کنن.
‫خیلی ایده رمانتیکیه. ‫به نظرم ما هم باید انجام بدیم.
‫مادرت هم اینجاست، پس فرصت خوبیه. ‫قبول داری؟
‫- ها؟ ‫- ها یعنی چی؟
‫- چندین ساله با هم زن و شوهریم. ‫- خیلی فکر قشنگیه.
‫قربونت برم، چرا هیچی نمی‌گی؟
‫اینطوری نگرانت می‌شم‌ها.
‫- به نظرت کار کلیشه‌ای نیست؟ ‫- قبول دارم، خیلی آمریکاییه.
‫- ولی مهم نیست. به نظرم کار قشنگیه. ‫- موافقم.
‫من و بابات هم که بروکلین بودیم، ‫توی چنین مراسمی شرکت کردیم.
‫واقعا تأثیرگذار بود.
‫راست می‌گی، خیلی قشنگه. ‫ببخشید رفتارم اینطوریه.
‫حالا لازم نیست مهمونی مجللی بگیریم. ‫فقط چند تا دوستمون رو دعوت کنیم کافیه.
‫من که از الان لباسم رو انتخاب کردمم.
‫مفتخریم که امروز در خدمت شما هستیم. ‫قراره مراسم تجدید ازدواجی برگزار کنیم.
‫عشق به شدت مقوله‌ای پیچیده است. ‫دل آدم رحم و مروت سرش نمی‌شه.
‫عشق کاملا متکی به احساساته، ‫احساساتی که خودجوش مسیر خودشون رو می‌رن.
‫بعضی نیمه‌های گم‌شده همدیگه رو پیدا می‌کنن. ‫اگه اسم این خوشبختی نیست، پس چیه؟
‫- به نظرم چنین مراسماتی الزام‌آوره. ‫- وای، به نظرم واقعا فوق‌العاده است.
‫به سلامتی تازه‌عروس‌های قدیمیمون.
‫مراسم عروسیمون روی قایقی ‫توی سواحل دالماسی بود.
‫اون روز حسابی دریازده شدیم. ‫اصلا شگون نداشت.
‫- ولی هنوز با همدیگه‌ایم. ‫- هنوز هم حالت تهوع داریم.
‫چنین مراسماتی خیلی ناراحتم می‌کنن.
‫ما یه دختری در همسایگی خودمون داشتیم ‫که قرار بود ازدواج کنه.
‫داماد توی کلیسا قالش گذاشت. ‫کل خانواده دختره هم حضور داشتن.
‫آره، داماد بی‌شرفش، ‫بدون هیچ دلیلی گذاشت و رفت.
‫یک ماه بعد توی پاناما، کاشف به عمل اومد ‫با بازیگر پورنی ازدواج کرده.
‫- جدی می‌گم. ‫- مردم اغلب از ازدواج وحشت دارن.
‫این مسئله بین آقایون بیشتر رایجه. ‫واسه همین پیش میاد که جا بزنن.
‫- ظاهرا دیگه. ‫- من مستندی دیده بودم...
‫در مورد افرادی که ناپدید می‌شن.
‫امروزه دیگه با سند و مدرک ‫می‌شه گفت علتش چیه.
‫فضایی‌ها می‌دزدنشون.
‫بهت قول می‌دم هیچ آدم بی‌شرفی که ‫روز عروسی جا می‌زنه رو فرار می‌کنه...
‫توسط فضایی‌ها دزدیده نشده.
‫- اصلا امکان نداره. ‫- امروزه همه‌چی ممکنه.
‫اصلا شاید شریک سابق ژان ‫الان توی سفینه‌ای فضایی باشه.
‫مگه جنازه‌اش توی دریاچه‌ای پیدا نشد؟
‫یا هنوز مشخص نیست؟ ‫خیلی ساله که گم شده...
‫تازه ماجراش هم خیلی مرموز بود. ‫شاید الان یه جایی توی فضا باشه.
‫- نه اینکه بغل فاحشه پانامایی نشسته باشه. ‫- شریک ژان هم ناپدید شده؟
‫آره، توی روزنامه هم گفته بودن. ‫یکهو غیبش زد.
‫مطبوعات که می‌گن ممکنه ‫یکی به جانش سوء قصد کرده باشه.
‫اخیرا هم گزارش شده بود ‫که جنازه طرف رو پیدا کردن.
‫پلیس هیچ مدرکی پیدا نکرد. ‫فکر نمی‌کنم پرونده بسته شده باشه.
‫من که می‌گم فضایی‌ها آدم‌ها رو می‌دزدن، ‫دولت هم لاپوشونی می‌کنه.
‫خیلی خوبن. واقعا دوست‌های خوبی داری.
‫- عجب شبی، عجب روزی بود. ‫- خیلی خوب کردی اومدی.
‫- الان هم دیگه تنهاتون می‌ذارم. ‫- شب به خیر.
‫شب به خیر عزیز دلم.
‫خیلی خسته‌ام. فقط شراب سفید ‫و شامپاین خوردم، باید برم دوش بگیرم.
‫تونستیم مراسم درخوری برگزار کنیم، ‫دوست‌های نازنینمون هم شرکت کردن.
‫همه می‌گفتن خوشگل‌تر از همیشه شدی.
‫- قند تو دلت آب شده بود. ‫- آره، چون خانمی مثل تو دارم.
‫- تا حالا انقدر مشروب نخورده بودی. ‫- تا حالا انقدر خوشحال هم نبودم.
‫- می‌شه یه اعترافی بکنم؟ ‫- اعتراف؟
‫این چند ماه اخیر خیلی کارهای احمقانه کردم.
‫انقدر مشغله داشتم که انگار ‫قوه تصمیم‌گیریم از کار افتاده بود.
‫همیشه یا تحت فشار و اذیت بودم، ‫یا کنارت نبودم.
‫ولی دیگه تموم شدم.
‫اشتباه کردم، همین رو می‌خواستم بگم. ‫الان حس می‌کنم انرژی سابقم برگشته.
‫من هم بهش فکر کرده بودم.
‫به نظرم وقتشه دوباره ‫به اینکه بچه‌دار بشیم، فکر کنیم.
‫چقدر عالی.
‫- وای که چقدر خوش‌شانسم. ‫- نه، من خوش‌شانسم.
‫تو که به شانس و تصادف اعتقاد نداشتی.
‫چون باورم دارم خودم ‫خوشبختی خودم رو رقم می‌زنم.
‫ژان؟
‫بله؟
‫ملت داستان‌های عجیبی در مورد ‫شریک سابقت سر هم می‌کنن.
‫همون که چند سال پیش ناپدید شده بود.
‫تو هم شنیدی؟ کی بهت گفت؟
‫این ژیل داستان‌های احمقانه سر هم می‌کرد.
‫می‌گفت فضایی‌ها آدم‌ها رو می‌دزدن.
‫- به ناپدید شدن دوستت هم اشاره کرد. ‫- ژیل واقعا آدم بی‌شعوریه.
‫طرف دائم‌الخمره، عقل درست و حسابی نداره. ‫مدام از فضایی‌ها حرف می‌زنه.
‫شنیدم این مسئله اون زمان ‫خیلی سروصدا کرده بود.
‫- حتی می‌گفتن احتمال داره کشته باشنش. ‫- صرفا یکی دو هفته بود.
‫بعدش مردم شروع کردن ‫به انگ و تهمت زدن.
‫- مثلا چی می‌گفتن؟ ‫- چی بگم؟
‫در مورد کسب و کار ما ‫حرف و حدیث می‌ساختن.
‫کامیل جان، باور کن طرف ‫عقل و منطق درست و حسابی نداره.
‫می‌گفتن من اختلاس کردم. من!
‫جلوی دهن مردم رو نمی‌شه گرفت کامیل...
‫طرف صرفا ناپدید شد.
‫نظرت در مورد این چیه؟
‫بد نیست.
‫- آلن هم دوستش داشت. ‫- هنوز بهش فکر می‌کنی؟
‫چون ولم کرده و رفته ‫فقط وقتی عصبانی‌ام یادش میفتم.
‫ضمنا به این خاطر که به ژان هم خیانت کردم.
‫- مطمئنی ژان خبر نداره؟ ‫- آره، کاملا مطمئنم.
‫ضمنا مطمئنی این ناپدید شدن پسره ‫اصلا مشکوک نیست؟
‫آره، من که مثل تو نیستم، ‫در مورد همه‌چی شک و شبهه ندارم.
‫عین بابا خیلی مهربونم ‫و با مشکلاتم کنار میام.
‫من رو یاد اون یارو می‌ندازی ‫که فکر می‌کرد بشقاب‌پرنده‌های واقعی‌ان.
‫مامان...
‫حال آلن خوبه. صرفا کمی ترسیده.
‫چرا انقدر سوال می‌پرسی؟
‫نمی‌خوام انقدر پیش خودم فکر و خیال کنم.
‫پس انقدر رمان‌های جنایی نخون ‫که فکر و ذکرت داستان‌های ترسناک نباشه.
‫[تاجری ناپدید شده است]
‫[بازجو/کارآگاه دلونی]
‫متشکرم.
‫کتابت رو تموم کردی؟
‫دیدم مادرت روی تراس داشت می‌خوندش.
‫انقدر تمرکز کرده بود که شوکه شدم.
‫- چه کتابی بود؟ ‫- از آثار سیمنون بود.
‫کلا توی زندگیم یه کتاب خوندم، ‫از همون هم خوشم نیومد.
‫داستان‌های کارآگاهی رو خیلی ‫پرزرق و برق می‌نویسن.
‫ولی توی واقعیت اونقدر شکوه و ابهت ندارن.
‫فقط تو فیلم‌ها و کتاب‌ها ‫آدم‌های احمقی نیستن.
‫- تا حالا کارآگاهی استخدام کردی؟ ‫- آره، واسه کارم بود.
‫- کلی آدم ناجور توی دنیای تجارت وجود داره. ‫- آره، موافقم.
‫آقای فورنیه معرفیتون کرده بود. ‫ژان فورنیه رو می‌گم.
‫گفته بودن اگه مورد خیانت باشه، ‫شما کارآگاه خوبی هستین.
‫ایشون کمی مشکلات زناشویی داشتن. ‫خیلی با احتیاط پیگیرش بودن.
‫احتیاط برای من از اهمیت بالایی برخوداره.
‫ما روندی کارآمد و محتاطانه دنبال می‌کنیم. ‫آقای فورنیه شاهده.
‫من فکر می‌کنم شوهرم داره بهم خیانت می‌کنه.
‫می‌خواستم از این بابت مطمئن بشم.
‫باید اطلاعاتی در اختیارمون بذارین.
‫- نشونی، اگر ممکن بود عکس هم بدین. ‫- چشم.
‫بسیارخب، دفعه بعد همراه خودم بیارم؟
‫واسه جلسه بعدیمون بیارم؟
‫ضمنا می‌خواستم بپرسم ‫که برای حل پرونده چقدر زمان می‌خواین.
‫و اینکه هزینه‌اش چقدر می‌شه؟
‫نرخ ما ساعتی چهارصد و پنجاه یوروئه.
‫خب، مبلغ کمی نیست...
‫تا بخواین دنبال یکی، ‫یا همسر آقای فورنیه بگردین.
‫دفاتر دیگه با نرخ کمتر هم داریم، ‫ولی کیفیت کار ما رو ندارن.
‫زمانی که برای حل پرونده می‌خوایم، ‫بستگی به خود فرد داره.
‫درسته، متوجه شدم.
‫- سوال دیگه‌ای ندارین؟ ‫- نه، همه رو پرسیدم.
‫فعلا سوالی ندارم. دستتون درد نکنه.
‫به زودی باهاتون تماس می‌گیرم.
‫- پس... بنده دیگه رفع زحمت کنم. ‫- زحمتی که نذاشتین.
‫- دستتون درد نکنه و خدانگهدار. ‫- خداحافظ.
‫الو؟
‫آقای فورنیه، هنری ون دلونی‌ام. ‫چند لحظه وقت دارین صحبت کنین؟
‫بله، می‌شنوم.
‫خانمی به دفترم اومده بود ‫که می‌گفت شما فرستادینش.
‫احوال پریشان و مشکوکی داشت. ‫به نظر می‌اومد می‌خواد تحقیقات کنه.
‫موهای صاف به رنگ شاه‌بلوطی داشت ‫و عینک طلایی زده بود.
‫بهش که چیزی نگفتی؟
‫مسلما نگفتم. کار درستی نبود. ‫برای همین فورا با خودتون تماس گرفتم.
‫ایشون خیلی در مورد روند کار ما کنجکاو بودن.
‫مطمئن بودم که قرار نیست باهامون تماس بگیره. ‫خلاصه خواستم در جریان باشین.
‫- آره، ولی حرفی بهش زدین؟ ‫- هیچی نگفتم.
‫به نظر می‌اومد خبر داره ‫که شما ما رو استخدام کرده بودین.
‫اگه چیزی نگفتی که خوبه.
‫ممنون که مطلعم کردی. خدانگهدار.
‫منظورم این لامپ بود. ‫واسه تغییر دکور اتاق می‌خواستم بگیرمش.
‫- بد نیست. ‫- فکر کنم مامانم هم خوشش بیاد.
‫- قراره زیاد بمونه؟ ‫- من که نمی‌دونم.
‫- توی پاریس که بهش خوش می‌گذره. ‫- در طول روز مشغول چه کاریه؟
‫به موزه‌ها و عتیقه‌فروشی‌ها می‌ره. ‫بریم اونجا رو هم ببینیم.
‫دوست داره قدم بزنه و سرش به کار خودش باشه. ‫همیشه اینطوری بوده.
‫- روز به خیر خانم. ‫- سلام.
‫خب، بذار ناهار رو سفارش بدیم. ‫بعد تعریف کن ورسای چه خبر بود.
‫باید حرف بزنیم.
‫ای وای. چقدر لحنت جدی بود.
‫ازت می‌خوام تا حرفم تموم نشده، هیچی نگی.
‫- باشه. ‫- واقعا زندگیت فراز و نشیب‌های بدی داره.
‫- ناپدید شدن آلن... ‫- آخ، اون بحث رو ول کنیم.
‫- ...اصلا منطقی نیست. ‫- چطور به این نتیجه رسیدی؟
‫از همون اول ماجرا...
‫این چرندیات آدم‌فضایی‌ها ‫داشت ذهنم رو درگیر می‌کرد.
‫دیوانه شدی؟
‫خلاصه نشستم و حسابی روش فکر کردم، ‫تا اینکه...
‫- مامان، اذیتم نکن. ‫- خودم دارم می‌گم «چرندیات» دیگه.
‫خلاصه، توی مراسم که بودم، ‫یکهو بحثی افتاد وسط که در مورد...
‫ناپدید شدن شریک کاری ژان بود...
‫مثل آلن غیبش زده بود.
‫جسدش رو پیدا کردن. ‫یا حداقل فکر می‌کردن پیداش کردن.
‫می‌گن خودکشی بوده. ‫من که از جزئیاتش خبر ندارم.
‫من خبر دارم. ژان از ناپدید شدن طرف ‫حسابی سود کرده بود.
‫که چی؟
‫دقیقا عین آلن غیبش زد. ‫این اتفاق به نفع ژان هم بود.
‫اون زمان بحث خودکشی، آدم‌ربایی ‫یا حتی قتل مطرح بود.
‫الان حرفت چیه؟
‫متوجه دو مورد شدم:
‫جان انگیزه و علاقه کافی ‫برای انجام این کار داشته.
‫دیگه این بحث رو وسط نکش.
‫شده با خودت بگی شاید ‫ژان از خیانتت خبر داشت؟
‫مامان جان...
‫- حتی شک نکرده بود؟ ‫- نه، هیچی!
‫- کسی رو فرستاده بود تعقیبت کنه؟ ‫- چطوری؟
‫- مثلا کارآگاه خصوصی استخدام کنه. ‫- دیگه داری چرت و پرت می‌گی.
‫- مطمئنم یکی رو استخدام کرده بود. ‫- از کجا؟
‫یه کارت توی کشوی میزش پیدا کرده بودم.
‫- رفتی وسایل شخصیش رو گشتی؟ ‫- تا دفتر کارآگاهه رفتم.
‫گفتم ژان بهم گفته خیلی بهش توی ‫مورد خیانت کمک کرده بود.
‫طرف گفت روی پرونده زوج‌ها کار می‌کنیم.
‫باورم نمی‌شه این حرف‌ها رو ازت می‌شنوم.
‫- مثل روز روشنه دیگه. ‫- چی روشنه؟
‫- می‌گی ژان کلک آلن رو کنده؟ دیوانه شدی؟! ‫- حداقل ارزش داره در موردش تحقیق کنی.
‫ببخشید، دیگه اشتهام کور شد.
‫یه لحظه وایستا.
‫- گوش کن چی می‌گم. ‫- نه، دیگه حوصله ندارم!
‫فرضا من دارم به مردی که دوستم داره،
‫و می‌خواد باهام بچه‌دار بشه، خیانت می‌کنم.
‫آره، دارم با یکی از آشناهای قدیمیم، ‫به ژان خیانت می‌کنم. به قول تو...
‫ژان هم فهمیده ‫و یکی رو دنبالم فرستاده...
‫- بعدش هم آلن ناپدید می‌شه. ‫- دقیقا همینه دیگه!
‫- چرا اینجوری نگاهم می‌کنی؟ ‫- ها، منظورت چیه؟
‫- خیلی عجیب نگاهم کردی. ‫- نه بابا.
‫- مطمئنی خودت عذاب وجدان نداری؟ ‫- نه، چرا داشته باشم؟
‫وایستا. دیگه نمی‌تونم.
‫از دویدن روی تردمیل که بهتره.
‫به محل کارت زنگ زدم، ‫گفتن با مامانت رفتی ناهار بخوری.
‫- بحثمون شد. ‫- چی شده بود؟
‫خودت که می‌شناسیش. ‫بعضی وقت‌ها خیلی خیالاتی می‌شه.
.همه‌ش هم بخاطر اون سریال‌ها و رمان‌های جناییه
‫به نظرت حالش داره بدتر می‌شه؟
‫بعضی وقت‌ها که یادش می‌ره داروهاش رو بخوره، ‫خیلی شکاک می‌شه.
‫- خیلی هم شکاک می‌شه. ‫- به نظرم باید داروهاش رو بخوره.
‫- حالا نسبت به چی شکاک شده بود؟ ‫- خیلی رمان جنایی می‌خونه.
‫رفتم دوش گرفتم. کاری داری؟
‫می‌خواستم ببینم الان کمتر شکاکی یا نه.
‫من شکاک نیستم.
‫ژان می‌دونست داری بهش خیانت می‌کنی.
‫- داروهات رو مرتب مصرف می‌کنی؟ ‫- حواسم هست.
‫بعضی وقت‌ها یادت می‌ره بخوری. ‫واسه همین اثر نمی‌ذارن.
‫درست، ولی عدم اطمینان من ‫علتش داروهام نیست.
‫با وجود این علاقه مفرطی که به ژان داری، ‫خیلی برام عزیزی.
‫- خواهشا بی‌خیال موضوع بشو. ‫- من که کارآگاه حرفه‌ای نیستم.
‫می‌خوام برای فردی باتجربه توضیحش بدم ‫تا ببینم نظر اون چیه.
‫- مثلا واسه کی؟ ‫- نمی‌دونم.
‫فکر کنم باید بری به پلیس گزارش بدی.
‫تو رو خدا بگو که شوخی می‌کنی. ‫برم به پلیس بگم خیانت کردم؟
‫یه نگاه به خودت بنداز.
‫تمام فکر و ذکرت شکار، ماهی‌گیری، ‫پیاده‌روی و خوش‌گذرونیه.
‫اصلا نباید اشتباهی صورت بگیره دراگوس.
‫- می‌خوام عین حادثه جلوه کنه. ‫- حادثه؟
‫باید بی‌عیب و نقص باشه.
‫- طرف کیه؟ چه حادثه‌ای باشه؟ ‫- حادثه شکار.
‫من توی دل جنگل می‌برمش. ‫تو هم اونجا منتظر بمون.
‫همون لحظه که دیدیش بهش شلیک کن. ‫پیش میاد شکارچی‌ها اشتباه کنن.
‫می‌گیم شکارچی فکر کرده بود حیوانی رو دیده.
‫دقیقا، می‌گیم فکر کرده گوزن بزرگی دیده. ‫شکارچی‌ها خیلی راحت اشتباه می‌کنن.
‫ممکنه پلیس بخواد خیلی سوال بپرسه.
‫بهت تفنگ با مجوز می‌دم. ‫باقی موارد رو خودم ردیف می‌کنم.
‫مجوز شکار داشتی، حادثه ناگواری رخ داد، ‫خودت هم خیلی ناراحت شدی.
‫خب؟ باید تفنگ خودت باشه، نه مال من.
‫متوجه شدی؟
‫بعدش عذرخواهی می‌کنی. ‫پلیس نمی‌تونه بازداشتت کنه، حادثه بود...
‫دراگوس.
‫درسته من بیرون گود می‌مونم، ‫ولی هوات رو دارم.
‫آره، ولی یه مشکلی وجود داره.
‫من تا حالا با تفنگ تیراندازی نکردم.
‫- تا حالا تیراندازی نکردی؟ ‫- نه.
‫اشکال نداره. کمکت می‌کنم.
‫نه، اصلا یه فکر بهتر. ‫خودم تیر رو می‌زنم، بعد تفنگ رو بهت می‌دم.
‫در نهایت باید تفنگ دست خودت باشه، ‫متوجه حرفم شدی؟
‫دراگوس، در هر صورت، ‫این زنه باید حذف بشه.
‫زیان‌آوره، خطرناکه، پرمدعا ‫و آدم فضولیه. واسه همین باید حذف بشه.
‫- کی نقشه رو عملی کنیم؟ ‫- خیلی زود شروع می‌کنیم.
‫- باید تو نقطه خوبی از جنگل قایم بشی. ‫- ولی خودت تیر رو می‌زنی؟
‫من تحت مسئولیت تو با تیر می‌زنمش.
‫کار خودت می‌شه، موافقی؟
‫- بعدش پیش برادرت برمی‌گردی؟ ‫- می‌خواستم به بخارست برم...
‫تا اینکه زنگ زدی. ‫الان هم یک هفته‌ای اینجام.
‫از طرفم بهش سلام برسون.
‫- هیچی رو فراموش نکردی؟ ‫- پی‌یر و دلفین؟
‫اونجا می‌بینیمشون.
‫خیلی مشتاقم زودتر به شکار بریم.
‫فکر کنم کامیل هم دوست داره بیاد. ‫شما هم میاین؟
‫امیدوارم این بار از دفعه قبل ‫موفقیت‌آمیزتر باشه.
‫- عاشق شکار حیوانم. ‫- ما تنها چیزی که شکار می‌کنیم...
‫- محصولات عتیقه است. ‫- بخورین، بخورین.
‫- نوش جان. ‫- چقدر خرچنگ لذیذیه.
‫- شما عتیقه‌فروشی نمی‌رین؟ ‫- دوست دارم، ولی باید اینجا بمونم.
‫- من که دنبال میز بودم. ‫- کلی عتیقه‌فروشی خوب این اطرافه.
‫شک ندارم می‌شه یه خوبش رو پیدا کرد.
‫ولی باید حسابی گشت خانم.
‫اصلا دنیاش فرق داره.
‫- آدم وقتی واردش می‌شه، همه‌چی یادش می‌ره. ‫- دقیقا.
‫این استعدادش رو از باباش ‫که ماهی‌گیری ماهری بود به ارث برده.
‫از بچگی یاد گرفتم با حشره مصنوعی، ‫ماهی بگیرم.
‫من که متوجه نشدم.
‫- پس واسه ناهار می‌بینیمت؟ ‫- فکر نکنم.
‫ولی عصر با هم غذا می‌خوریم.
‫خب، حواستون به تیرهاتون باشه. ‫با ساچمه درشت نباید آهو شکار کرد.
‫ساعت چنده؟ وایستین، وایستین. ‫باید قرصم رو بخورم.
‫دیدی همیشه حواسم هست؟ ‫ندیدی کجا گذاشتمشون؟
‫توی کیفت نیست؟
‫ای وای، نکنه پاریس جا گذاشتمشون؟
‫- چهار روز قراره اینجا بمونیم‌ها. ‫- خیلی‌خب، در این صورت...
‫- حالا منجر به مرگ که نمی‌شه. ‫- برمی‌گردیم پاریس.
‫- چهار روز که می‌تونم دووم بیارم. ‫- واقعا لازم نیست.
‫- معلومه که مهمه. به ادگار می‌گیم بیاره. ‫- اصلا خوشش نمیاد.
‫بذار خودم برم. کجا گذاشتیشون؟
‫توی جیب کتم بودن. معذرت می‌خوام.
‫- اشکال نداره. تا از شکار برگردین میام. ‫- می‌خوای واسه خودت آهنگ آرامش‌بخش بذار.
‫ادگار رانندگیش خیلی آرومه. ‫راحت می‌تونم توی راه آهنگ گوش بدم.
‫- گفتی کتت کجاست؟ ‫- روی تخته. ممکنه توی کوله‌پشتیم هم باشه.
‫- پیداش می‌کنه. ‫- پیداش می‌کنم.
‫- بیا بریم. ‫- خوب بگردی‌ها.
‫خداحافظ عشقم.
‫بفرما. این واسه شماست.
‫- ممنون. ‫- قابلی نداشت.
‫خب، بریم.
‫- باید این طرفی بریم. ‫- خب.
‫کامیل، فکر کنم اینجا بهتر باشه. ‫این جنگل رو عین کف دستم بلدم.
‫این جنگل الهام‌بخش شاعران بوده، ‫به شدت توی...
‫آثارشون نقش کلیدی داشته. ‫ولی آهو و گوزن کم داره.
‫خیلی وقت بود از شهر خارج نشده بودم. ‫نمی‌دونم چطوری تا اینجا میاین.
‫اگه تنها بودم صد بار گم می‌شدم.
‫باید واسه کاری برم، ‫تا یک ساعت دیگه برمی‌گردم.
‫صادقانه بخوایم بگیم، ‫کی حاضره چنین چیزی بخره؟
‫کسایی که از شکار لذت می‌برن؟
‫واسه خونه‌های روستایی قدیمی مناسبه.
‫یا واسه باشگاه سوارکاران.
‫بله؟
‫فانی، اینجا خوب آنتن نمی‌ده.
‫راست می‌گفتی، آلن فرار نکرده بود. ‫یه بلایی سرش آورده.
‫منظورت چیه؟
‫الان خونه آلنم.
‫داروهات رو پیدا کردم، ‫بعد یه سر تا آپارتمانش رفتم.
‫حرف‌هات ذهنم رو درگیر کرده بود. ‫راست هم می‌گفتی.
‫هر کسی خونه‌اش رو خالی کرده...
‫خبر نداشت یه بخش مخفی‌ای ‫واسه پیش‌نویس کتابش داشته.
‫امکان نداشت بدون این نسخه جایی بره.
‫جونش به این پیش‌نویس بسته بود.
‫من که اصلا جا نخوردم.
‫هنوز فکر می‌کنی ممکنه ‫کار ژان بوده باشه؟
‫من که نمی‌تونم چیزی رو ثابت کنم. ‫باید به پلیس گزارش بدی.
‫سیگارت رو بنداز.
‫تفنگت رو بده ببینم.
‫ولی آخه... من ژان رو می‌شناسم. ‫درسته عیب و ایراد داره.
‫ببین، الان برمی‌گردم. ‫باید صحبت کنیم.
‫بعدا می‌بینمت، باشه.
‫ژان، نه...
‫آهو بود؟
‫فکر کنم آدم بود.
‫ای وای، مطمئنی؟
‫- نه، آدم بود. ‫- مطمئنی آهو نبود؟
‫آهو...
‫خدا لعنتش کنه، چی بود؟
‫بدبخت شدیم، بدبخت شدیم...
‫- باید کمک خبر کنیم. ‫- لازم نیست. مرده.
‫خدایا، باورم نمی‌شه...
‫وحشتناکه.
‫از بین شاخه درخت‌ها دیدم ‫یه چیزی داشت تکون می‌خورد.
‫- حادثه بود. ‫- تصادفی بود.
‫ای وای... خدایا.
‫باورم نمی‌شه.
‫به این نتیجه رسیده بود که نمی‌توان ‫با ضرس قاطع، آینده را پیش‌بینی کرد.
‫چرا که احتمال حیات هر آدمی، ‫یک در چهارصد میلیارد است.
‫پس جان هر آدمی در نوع خود، ‫معجزه‌ای است.
‫هر موجود جان‌‌داری، ‫پیش‌تر لاتاری حیات را برنده شده بود.
‫نباید این معجزه را هدر داد.
‫این حیات تا پایان تصمیمات ‫درست و اشتباهمان ادامه دارد.
‫جهان به قدری وسیع و بزرگ است...
‫که هر احتمالی در آن وجود داشته باشد.
‫و خوش‌‌شانس بودن صرفا ‫از اهمیت بالایی برخوردار است،
‫بهتر است آدم زیاد فکرش را ‫درگیر شانس و اقبال نکند.
‫مترجم: «حامی مغیثی» ‫در تلگرام: Timelordsubs@
ارائه شده توسط وبسایت .:: moviepovie.Com ::.
جهت اطلاع از جدیدترین آدرس سایت را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید @moviepovie_Com